AD LIBRI V. CAP. XIV. 
33i 
euulsis spongiis pisciculi saxatiles deuorent, qui vel radi¬ 
ces absumunt totas, quae inhaerentes saxis remanserint. 
Versio Thomae nihil mutat, nisi quod ετερα άττα reddi¬ 
dit et alia quaedam, quod vulgato ετερα τοιαυτα, addicente 
Mediceo, substitui. Rhen. ελμι&ας habet. Sed Gaza prae¬ 
terea tineas additas legit. Albertus: ne cadat a loco suo. 
et haec est causa dubitationis sensibilitatis eius apud eos 
homines, qui in Taramyr maritima habitant regione, vbi est 
iste modus spongiae. In isto autem genere gamen siue spon¬ 
giae inuenitur vermis, qui cum aufertur a suo loco, comedit 
pisces paruos, et si pars illius gamen siue spongiae euella - 
tur, crescit de residuo iterum gamen , quale fuit primum. 
Qui videtur vulgatam scripturam secutus esse: sed tribuit 
vermibus, quod alii ex dubia et ambigua dictione piscibus 
saxatilibus assignant. Cum Alberto tamen facit C. Gesner; 
alteram interpretationem recte tuetur Camus in Comment· 
p. 323 . Ceterum qui vulgatam scripturam cpaul γαρ τρέ- 
τρειν defendunt, i.nesse in ea putant argumentum, quo vsi 
incolae vel piscatores Toronaei sensum et contractum spon¬ 
taneum spongiarum negabant. Esse enim illum motum 
contractionemque spongiae non ipsi spongiae tribuendum, 
sed vermibus infra cellulas'habitantibus. At si philosophus 
id significare voluit, quid opus erat addere ista de vermi¬ 
bus istis a piscibus, saxatilibus, correptis et comestis, quid 
de ipsis spongiarum radicibus a piscibus perquisitis et co¬ 
mestis,, et quae sequuntur de spongiis redintegratis et re¬ 
crescentibus ex radicibus ? Igitur potius nouam sententiam 
cum libris Med. Canis. Rhen. exorsus sum. 
d κατεσ$ίευ, όταν αποσπασΰη] Ad postremum verbum 
intellige ό σπόγγος. Vulgarem ordinem d όταν απ· τα ίχ. 
τα πετραϊα κατεσ$ίει ex Med. Rhen* correxi. Sed Camus 
ex Med. posuit ετερα αττα κατεσ 3 ίει, omisso d . InReg. est 
καί ετερα ας όταν αποσπασβη. Sed nunc audi Plinium: 
Circa Toronem vesci illis auulsis etiam aiunt, et ex reli¬ 
ctis radicibus recrescere. In petris eruor is quoque inhae- 
