AD LIBRI Y. GAP. XIX. 
36i 
Τον μεν ovv κηρόν] Med. et versio Tliomae Τό μίν ovv 
κηρίον. Quae vulgo sequebantur ποιεί, ώσπερ είρηται, 
cum Med. Canis. Rhen. et versione Thomae omisit Camus. 
Postea sequebatur εκ δέ των άνΰέων τό μέλι ότι ου ποιεί, 
αλλά φέρει πλείστον μόνον, σημείον. Vitia ex nominatis 
antea Codd. emendauit Camus. Rhen. liber in eo diuersus, 
quod ovi etiam omittit; idem cum Canis, διαφέρει, sed 
solus Canis, τό συμπίπτον liabet. Versio Thomae: fauum 
quidem igitur ex Jloribus, mei autem quod non facit sed 
■portat decidens , signum. Gazae: Fauos itaque, vt dictum 
est, foribus faciunt j mei autem non ipsas facere apes, sed 
rorem cadentem deferre, argumento est. Vitiose Editiones 
quaedam Gazae vei-sionis candentem praeferunt, vnde 
Sylburg suspicabatur, Gazam scriptum legisse et vertisse 
δρόσον λευκήν. Opinionem sequitur falsissimam Aristote¬ 
les , a quo discipulus Theophrastus recte despiuit, cuius 
ad Fragmentum περί μελιττών plura de tribus mellis gene¬ 
ribus, quae is statuit, disputaui; quo lectorem remitten· 
dum nunc censeo, vt tempori parcatur. 
iv μια γάρ ή tv tiuoir] Vatie, ενια γάρ εν δυσίν. Dein¬ 
ceps καί τροφής δε ονκ ενονσης reddidit versio Thomae. 
Pro μελιττονργοϊ Edd. quaedam μελιτονργοϊ dabant, quod 
ex Junt. Camot. mutauit Sylburg. Plinius 11. s. 12. et 
meile vno alteroue ad summum die cellas replent. 
5 . Συνίσταται] V. R. A. συνίεται δέ τό μέλι. Deinceps 
vulgatum καν νφαιρεΰή ex Med. correxi, εάν αφαιρετή 
reddidit versio Thomae cum auferatur. Postea εν αυταίς 
ταίς Edd. pr. ante Sylburgianam cum Ambr. Plinius 11. 
s. i 3 . est initio mei vt aqua dilutum, et primis diebus fer¬ 
vet, vt musta, seque purgat: vicesimo die crassescit, mox 
obducitur tenui membrana, quae feruoris ipsius spuma 
concrescit. Auctor βανμασίων c. 18. aliam de meile habet 
obseruationem: άπαν δε μέλι πηγννμενον τον ίσον όγκον 
εχειν φασίν, ονχ ώσπερ τό υδοτρ καί τά άλλα υγρά, quam 
pessime interpretantur omnes Interpretes. Significat enim 
