4ο6 
AD Ν Ο TAT IONES 
dictio Aristotelea·, sed philosophus dicere solet εκ του μα¬ 
λακού γίγνεται σκληρόν. Verbum είναι, abundat insolito 
more. Alberti versio membrum hoc non reddidit magis 
quam Gazae. Ibi enim est: et cum sic compte tum fuerit 
oriinn, exibit ab aue , et in descensu, ouum quum exit a 
gallina induratur quasi per congelationem. Signum autem 
eius quod diximus est, quod quando finditur gallina, in¬ 
veniuntur oua sub mirath : et sunt multa simul diuersae 
quantitatis , fundata interius supra spondile gallinarum , 
et sunt tota oua , licet sint diuersae quantitatis , citrini 
coloris. Is praeterea ante haec posuit: et album in circui¬ 
tu , vt ex ipso fiat substantia membrorum radicalium: et 
tunc membrana circumducitur fortis, et circa illam testa 
dura. Videtur igitur Scotus graeca pleniora legisse, vbi 
vulgo mentio membranae circumdatae et materiae testaceae 
deest. Contra sequentia ita fere scripta reddidit: όταν δέ 
τελείωση ουτω απολύεται καί κατέρχεται, quibus si sub¬ 
licias τω καιρω — μεταβαλλον επί τό σκληρόν, jiossunt 
vtcunque ferri: certe melius coeunt cum sequentibus, ώστε 
εξέρχεται. Scaliger vitium vulgatae incrustauit celatum 
liae versione : Cum pero perfectum fuerit, absoluitur at¬ 
que exit: quo tempore e molli mutatur in durum ; quasi 
τούτω τω καιρω scriptum legisset. Scaligerum imitatus est 
Camus. Comparemus nunc locum de Generat. 3, i. vbi 
est: γίνεται γάρ τό πέριξ οστρακον τελειωθέντος — λαν¬ 
θάνει δέ, ότιτό γιγνόμενον οστρακον τό πρώτον μαλακός 
νμήν εστι, τελειωθέντος δε γίνεται σκληρόν καϊ κραυρον 
ον τω σνμμέτρως, ώστε εξέρχεται μεν ετι μαλακόν (πόνον 
γάρ αν παρείχε τικτόμενον) εξελθόν δ ευθυς πηγνυται 
Ίρυχθέν. vnde suspicor, verba και εξέρχεται ουτω συμμέ- 
τρως τω καιρω εκ — μεταβαλλον — σκληρόν, ώστε etc. ita 
vt posui scribenda esse. Denique αν μη εξ,ίη νενοσηκος 
habet Med. I 11 ipso vtero, non extra, indurescere ouum 
contra ahirmat Harvey 'Sj. et 42 . 
έφάνη] Vulgabatur εφάνη δε ηδη οϊον εν τινι καιρω γίνεται 
I 
