AD LIBRI VI. CAP. II. 
4i3 
traduntur: καί συνουσίας δέ αρχήν ποιείται τό φίλημα · 
καί πρεσβυτέρα μεν ούκ αν άνέχοιτο, προ της των χειλεών 
συμβολής, μίξεως * αΐ δέ νέαι πολλακις προς την συνου¬ 
σίαν και δίχα των φιλημάτων όρμώσιν. In Athenaeo vul¬ 
gatum κύειν ex duobus Codd. in κυνεϊν mutauit nuperus 
Editor, quod idem valere ait quod κνειν. Sed praeter hunc 
ipsum locum alium Stephanus non attulit, nec equidem 
reperi, vbi praesenti tempore κύειν dicatur pro osculari. 
At κυνεον imperfecto iam Homerus vsurpauit, idque vnice 
verum puto; itaque vulgatum κυουσι mutaui. 
το πρώτον \ Recte Gaza: senior primum coitum osculo ex¬ 
orditur. Male sensum accepit Athenaeus. Plinius 10. s.yg.^ 
Columbae proprio ritu osculantur ante coitum. Sed ecce 
Camotiana, Med. Canis, εάν μη κύση τό πρώτον. Versio 
Thomae: senior quidem si non primo, posterius tamen 
ascendit, etsi non osculatus fuerit. In Lipsiensi est: senior 
enim si non prius etc. Is plane eandem scripturam habuit, 
in qua tamen vitium latet. Nam si μέντοι verum est, se¬ 
quens negatio tollenda est et scribendum' άναβαίνει καίκν- 
σας. Aut in priore membro scribendum εάν μέν τό πρώ¬ 
τον, ύστερον μέντοι άν. καί μι] κύσας. In dubia igitur Co¬ 
dicum optimorum scriptura vulgatam tenui, sententia 
eadem. Auctor Ixeuticorum forte secutus fuit istam Codd. 
scripturam, cetera vero ita scripta rejperit: η~ούκ άν άν- 
έχοιτο η μέν πρεσβυτέρα, εάν μη πρώτον κύση — αί δέ 
νεώτεραι καί τούτο μη ποιησαντος οχεύονται. Pro κνσας 
male Camot. κυήσας dedit. 
Τούτο τε Ιδιον — καί ετι\ Vitiosa haec esse puto. Tho- 
mas reddidit scriptum τούτο δέ ίδιον — ότι al ΰηλειαι. 
Equidem malim ’Έτι δέ τούτο ίδιον ποιούσιν αί <&ήλειαι % 
αλληλας. vel . Καί τούτο δέ ίδιον ποιούσιν, ότι αί ΰήλειαι. 
vel denique Τούτο μέν ονν Ιδιον ποιούσιν * καί έτι αί <§■.■■ 
Sequens κυσασαι non legit Thomas, qui perosculantes ver¬ 
tit, sed διακύσασαι. Athenaeus: καί ai ύλήλειαι δ ’ άλληλας 
άναβάίνονσιν, όταν άρρην μη παρη 9 κνσάμεναΐ' καί ον- 
