43ο 
ADNOTATIONES 
Superest vt de miluo ίκτίνω disputemus. De eo noster 
8, 3 . vbi post aquilas nominantur ίκτίνοι καί Ιέρ.κες. 2 , 
ι 5 . οι δε άμα προς τω ηπατι καί τοϊς έντέροις {έχονσι την 
χολήν), οϊον Ιέραξ καί Ικτίνος. 9 ? ι· coruus et ίκτίνος ini¬ 
mici dicuntur, fortior vero miluus, contra amici dicuntur 
Ικτίνος, άρπη, πίφηξ ibidem. 8 , 16. latitare dicuntur hi¬ 
rundines et ίκτίνοι, et iam visi esse exeuntes e latebris, 
όταν φαίνωνται το πρώτον. In Aristophanis Auibus versu 
5 oi. veris indices adorantur ϊκτινοι; sic enim scriptum 
vocabulum ibi legitur et in Suida sub voc. προκυλινδείσδαΐ 
et Ικτίνος. Versu 71 4 . clare indicatur, ante hirundinem 
miluum apparuisse in Attica, cum oues vere tonderentur: 
ϊκτινος δ αν μετά ταυτα φανείς ετέραν ώραν άποφαίνει, 
ηνίκα πεκτείν ωρα προβάτων πόκον ηρινόν εϊτα χελιδών 
etc. Etymologicum Μ. eandem scripturam probat, et ex 
Aristophane fragmentum posuit hoc: ϊκτινα παντόφδαλ- 
μον άρπαγα τρέφων. Formam eandem habet Julianus in 
Misopogone p. 366 . vbi fabulam respicit aliquam hodie 
ignotam: τον ϊκτινα επιΰέσΰαι τω χρεμετίζειν, ώσπερ οί 
γενναίοι τωΡ ίππων, εϊτα του μεν έπιλαβόμενον, το δέ μι} 
δυνηΰέντα έλέίν ίκανώς, άμφοίν στέρεσΰαι καί φαυλότερον 
των άλλων όρνί'&ων είναι την φωνήν, quem locum excer¬ 
psit Suidas in ϊκτινος , sed mutilum, in Aeliano Η. A. 1, 
35 . et 2, 47. libri scripti inter ϊκτινες et ϊκτινοι variant 
Ceterum digna est annotatione imitatio hinnitus in voce 
Ικτίνου , quam fabula illa apud Julianum narrat. Similem 
vocem auis άν$ου annotauit Aristoteles f de qua alibi vi¬ 
debimus. 
Reliquus est αίγώλιος, quem ad nocturnas aues et ra¬ 
paces pertinere docet locus infra 8, 3. ετι δέ έλεος καί αί¬ 
γώλιος καί σκώψ. τούτων δέ 6 μέν έλεος μείζων άλεκτρυό - 
νος, 6 δέ αίγώλιος παραπλήσιος, άμφότεροι δέ βηρευουσι 
τάς κίττας. πάντα δέ ταυτα τρία οντ ανόμοια τάς όψεις 
καί σαρκοφάγα πάντα. 9? Ι 7· αίγώλιος post crecem et 
sittam memoratur: έστϊ νυκτινόμος καί ημέρας όλιγάκις 
