464 
A D N O TAT IONES 
Epitome MS. άλλη postremum ex Codice accessit. Vides 
peruerse quaedam ab Athenaeo in Philosopho accepta et 
translata fuisse, veluti de membradibus et encrasicholis. 
Quod addidit de apua ex cestrei prole nata, falsum etiam 
est, Aristoteles enim ipsam hanc postremam apuam pro¬ 
lem cestrei parui esse ait, nec eius, de quo antea retule¬ 
rat, ex limo et arena nati, sed alius, qui coit et generat 
oua. Hinc γόνον κεστρέων dixit. Vocabulum άφύη geni¬ 
turam et loeturam piscium minutam omnem significasse 
docent loca scriptorum apud Athenaeum 1 . c. vbi Dorion 
άφύην τριγλϊτιν nominat, praeterea κωβίτην τινά εψη- 
τόν καί τον εξ ά'&ερίνης. Simile igitur vocabulum fuit 
έψητός , quod pariter foeturam piscium significasse vide¬ 
tur. Αφρϊτις apua videtur esse ea, de qua Hicesius apud 
Athenaeum: της άφυι^ς η μεν λευκη καί λίαν λεπτή καί 
αφρώδης, ην καλουσιν ενιοι καί κωβϊτιν. (κιβώτιν Codex.) 
De eadem Archestratus : την άφύην μίνΰου πάσαν, πλην 
την εν Αάηναις · τον γόνον εξαυδών, τον άφρόν καλεουσιν 
’ΐίονες' καί λάβε πρόσφατον αύτο'ν εν εύκόλποισι Φάληρου 
άγκώσιν ληφάέντα. Athenis in cibum pauperum cessisse 
apuas copiosissimas et viles tradit Chrysippus ibidem. Op- 
pianus Halieut. i, 767. seqq. eadem de apua cum Philosopho 
narrat, quam deinde άφρϊτιν vocat. Ad quem locum Scho- 
lia άφύην interpretantur εγγραύλεις, άκτάρας. Cangii 
Glossarium habet Benedicti glossam: Albula, ίκτάρα , 
vbi vir doctus ex Scholio Oppianeo άκτάρα scribi voluit. 
Sed Eustathius ad Odysseam xfj ait: εύτελέστατον δί εστϊν 
ίχΰυδιον, οϋπερ η κλησις ϊκταρ * εμφαίνει δ£ τούτο η Βυ¬ 
ζάντιος παραφθορά , κτάρας τά τοιαυτα λέγουσα. Εχ 
communi fonte cum poeta hausit Aelianus Η. A. 2, 22. sed 
narrationem de captura addidit inde, quam ex Aeliano 
retulit Interpres graecus ad Aristophanis Equites versu 642 . 
cuius locum male tentauit Ivuster, quoniam fontem igno¬ 
rabat. Plinius 3 i. s. 43 . Apuam nostri, Graeci aphyen vo¬ 
cant, quoniam is pisciculus e pluuia nascitur . Idem 9. s. 74. 
