AD LIBRI VI. CAP. XIV. 
465 
apuae spuma maris incalescente , cum admissus est imber. 
Reliqua dixi in Historia litter. Piscium p. 16 — 22. Addo 
nunc liaec. Hanc apuam άφρόν Attici et γόνον appellare 
solent, teste Athenaeo 7. p. 325 . καί τον θαλάττιον γόνον, 
ον ημείς μέν άφύην, άλλοι δέ άφρύην όνομάζουσιν, οι δέ 
άφρόν. vbi scribo άφρίτιν. Hinc interpretandum in ver¬ 
sibus Comici apud Athenaeum 3 . p. 108. από τηγάνου 
γόνον. 
άρ'ξαμένη] Med. Vat. άρξάμενος ad antecedens άφρός 
referentes. Sequens έλκόντων Med. in έλκομένη mutat, 
sed ελκομένης expressit versio Thomae: et attracta et non 
augrnentata terra. Praeterea Reg. άναξεομένης. Thomas 
έφελκομένης καί άναυξεομένης videtur scriptum legisse. 
Postea ταχύ Codd. Cami vulgato ταχέως substituunt. 
3 . καί έλώδεσι\ Vulgatum άλεεινοίς, cui praecedens 
Ιπ ίσκιο ις aduersatur, ex Med. Veneto, Canis, et versione 
Thomae correxit Camus. Vat. εύέλοις , A. εύηλοις. in Reg. 
οις scriptum suppleuit manus secunda et ευηλιοις posuit. 
Gaza apricis vertit. 
περί Αθήνας] Med. ενΑθηναις περί Σαλαμίνα. Alber- 
tus habet: in locis qui dicuntur Colonus et Tomastochilia 
et marescaz. Themistocleum hoc Index Sylburgiarihs fa¬ 
num Themistoclis male interpretatur. Est potius monu¬ 
mentum sepulcrale. Pausanias Atticorum 1, c. 1. de Pi¬ 
raeei triplice sinu agens : καί προς τω μέγιστα) λιμένιταφος 
Θεμιστοκλέους. Locum accuratius designat Plutarchus 
Vita Themistoclis c. 32 . vbi testem Diodorum periegetem 
laudat: εν τω περί των μνημάτων είρηκεν ύπονοων μάλλον 
η γινωσκων, ότι περί τον λιμένα τον Πειραιώς από του 
κατά τόν'Αλιμον ( ita vulgatum Άλκιμον correxit Meur- 
sius) ακρωτηρίου πρόκειται τις άγκων, καί κάμ\ 1 >αντι τού¬ 
τον εντός, η το υπευδιον της θαλάττης, κρηπίς ίστιν ευ¬ 
μεγέθης καί το περί αυτόν βωμοειδές τάφος του Θεμιστο¬ 
κλέους. Idem Diodorus Platonis comici testimonium ibi¬ 
dem affert non dubium de eodem monumento. Alcimi ta- 
G § 
