AD LIBRI VI. GAP. XXIV. 
5o5 
το εξ ΐππου μέν μητρός , πατρος δέ ονου. Pro hinno se- 
quior aetas dixit burdonem, vt Epigramma vetus testatur et 
Isidorus Orig. 12, c. 1. Deinde promiscue burdonem dixere 
pro mulo quouis, vti docuit Bocliartus Hierozoici I'om. I. 
p. 234 . Tandem nomen ad equos pumiliones vel mannos 
transiit. Sclioliastes vetus ad Horatii Carm. 3 , 27. mannos 
interpretatur equos paruos, burdos siue buridos. Sed ad 
Epod. 4 . Manni, inquit, equi sunt, quos vulgo Burdones 
vel Burichos nominamus. Compara dicta ad Varronem p. 
467. Addo nunc locos Eustathii tres. Primus est ad liiad. 
p. 827. ed. Basii, ο μέντοι ϊννος έτερος ών παρά τον Αρι¬ 
στοτελικόν γίννον —τούτο δέ μόνον οϊδαμεν περί αντου 
εκ τίνος παλαιόν ειπόντος , ότι ϊννος ό εξ ημιονου καί ζή¬ 
λειας Ϊππου' προστίΰησι δέ εκείνος καί ότι ζη δέ ημίονος 
πεντηκοντα έτη. Quae ipsa verba ex Photii Lexico ex¬ 
cerpta posuit Aiberti ad Hesychium. Alter est p. 768. vbi 
ait, ex y ϊννος forte per apocopen factum esse ϊννος: ών τό 
μέν παρά Βριστοτέλει κείται καί τισιν άλλοις , τό δέ εν τω 
κατά στοιχεϊον μεγάλω βιβλίω του Σονΐδα , δηλουντα ζω ί¬ 
δια-, οίον ονους η τινα τοιαντα ευτελέστατα. Tertius est ad 
Odysseam p. 35 o. vbi tradit ex Grammatico Aristophane: 
ότι τό εξ ϊππου πατρος καί όνου μητρός γεννηΰέν γίννος 
εκαλείτο , άγεννης ών τό μέγεθος. Ex quo postremo loco 
certissimam Hesychianae glossae emendationem depromes. 
Praeterea ex his locis inter se comparatis patet, ianl oiim 
in. iibris scriptis vocabula γίννος et ϊννος a librariis fuisse 
permutata et confusa. Denique in Suidae Lexico, quale 
lio dieque extat, vocabulum cvvol in serie sua legitur, sed 
interpretatio eadem est, quam ex Scholiis Aristophaneis 
repetitam dedit, etiam sub voce Νάννοι. 
Vocabulo όρενς alteroque ημίονος promiscue vsus est 
auctor Homericorum carminum, eiusque exemplo Aristo¬ 
teles etiam. Prioris etymologiam hanc tradit auctor Ety¬ 
mologici Μ. παρα τό ονρώδη γονηνεχειν. oStv εν ταίς συν- 
ουσίαις ου συλλαμβάνουσιν ουδέ πνκνογονοναιν. Ineptias 
