AD LIBRI Viti. GAP. V. 5 9 i 
-aliquod deletum est, quod agnosci non potuit, sed in eius 
loco repositum οΐον πιπών. In Med. est oiov πισ , (inis 
a verme fuit ablatus. Gazae versio liabet i t pipo , 1 hornae 
vehit pipo y Scoti sic vt animalia, quae dicuntur Kahafi. 
πίπρα edidit Camus. Albertus Kyluiti nominat, et ge¬ 
nus pici dicit, alios tamen monet interpretari genus La¬ 
nii, germanice IParchengel {Wurgengel) vocatum. Dein¬ 
ceps χαλούσε δ * άμφω ταύτα Med. JNunc de nomine vi¬ 
deamus. Quod reposuit Camus πίπρα , nullam a Codicum 
optimorum auctoritate fidem habet lioc quidem in loco. 
Alter, ex quo primum innotuit, est infra 9, i. vbi ini¬ 
mici dicuntur πίπρα χαί χλωρενς . Sed ibi Gaza habet 
Pipo cum lutea. Contra Med. πίπρα , Canis, πιπρώς , in 
Regio correctum πιπών , versio Thomae pipra habere di¬ 
citur. Sed in Lipsiensi reperi scriptum et pipro coloreus. 
Paulo inferius ibidem est πίπω δέ xai έρωδιω' τα γάρ ώοί 
χατεσΰίει καί τούς νεοττούς τού ερωδιού, ubi Edd. ante 
Sylburgianam et Ambr. ίππω habent. In Reg. correctum 
πίπω. Med. πίπω est per notam scriptum, sed versio Tho¬ 
mae pipo autem er odio. Cap. 21. cyanus dicitur habere 
σκέλη βραχέα τη πίπω παρόμοια, vbi Edd. veteres cum 
Ambr. pariter τη ϊππω habent, Med. τοϊς ϊπποις , sed 
versio Thomae pipo. In Lycophronis Cassandrae versu 
476. memoratur pipo : αντί πιπονς σκορπίον λαιμώ σπά¬ 
θας. ad quem locum Tzetzes habet: πιπώ ορνεον έ+αλάτ- 
τιον ευπρεπές xai ευειδές , quae , undecunque ducta, falsa 
sunt. Nemo enim praeterea marinam auem dixit. Hesy- 
chius: πιπώ , ορνεον πολεμικόν , ως τινες y ερωδιός, vbi 
viri docti viderunt scribendum esse έρο)διω ex hoc ipso 
Aristotelis loco, quem antea posui. Locus classicus post 
Aristoteleum est in Antonini Liberalis cap. i 4 . qui Nican¬ 
dri poetae Metamorphoses excerpsit. Ibi igitur de mu¬ 
tata LeLanta Munychi regis Molossorum vxore est: r t δέ 
μητηρ ai) των έγένετο χνιπολόγος πιπώ * προς ταΰτην άε- 
τω πόλεμός έσΐε χαΧ έρωδιω · χατάγνυσι γάρ αυτών τά ο,ά. 
