AD LIBRI VIII. CAF. V, % 7 , 
versione Gazae. Ante Sylburgium idem probauit Scali- 
ger, post eum Pintianus ad Plinii 10. c. 3 a. et Bocliartus 
Hieroz Part. 2. c. i 4 . Hic vero monuit, in loco Suidae 
sub voce Ήμερινά aues marinas commemorari has: άλ~ 
κνων , άηδων , κήϋκες , νΧ 3 νιαι χ λαρος, χαραδριός, κα¬ 
ταρράκτης, κ ιγκλό ς. In Moschi 111 . ν. 38 . ένϊ σκοπέλοι- 
σιν άηδών vulgari philomelae non bene conuenire vide¬ 
tur. Conr. Gesner p. 82. neutrum probat, nec χελιδόνων, 
eo in primis vsus argumento contra halcyones, quod sla¬ 
ti m id genus separatim memoretur et marinum, hic vero 
πάρνδρον, id est aquas dulces amare dicatur. Sed hoc 
postremum verbis Philosophi inesse negat Camus; ine¬ 
ptissime. Scoti tamen versionem confitetur alio vocabulo 
vti, quam alibi, vbi halcyonem interpretatur. Albertus 
habet: auis est, quae dicitur feorahon , creatur in aqua et 
est duorum, modorum, quorum vnus semper stat super can¬ 
nas et sibilat, alter autem caret voce , sed est maior cor¬ 
pore , quam alius , et ambo habent cinereum colorem, et 
pascuntur in ripa maris. Postrema male ex sequentibus 
huc traxit. Equidem video, loci scripturam, quae nunc 
vulgo legitur, confirmari Plinii versione 10. s. 47. vbi 
marinae descriptioni statim subiicit haec: Alterum genus 
earum magnitudine distinguitur et cantu: minores in 
arundinetis canunt, vbi Pintianus malebat nec canunt. Duo 
igitur genera halcyonum facit vterque, marinum mutum, 
alterum fluuiatile canorum. Vtriusque natura nobis ad¬ 
huc ignota esse videtur. Denique Vat. Amb. τυγχάνει δ 
αυτά όντα δυσειδή. 
έπΐ των δονάκων] calamos piscatorum vertit Thomas et 
sequens κυανοΰν fuscum. Albertus etiam colorem cine¬ 
reum pro caeruleo posuit, quasi φαιόν esset pro κυανοΰν. 
Qui color satis conueniret turdo arundinaceo, (Gallis 
rousserolle vocato) quem Belonium secuti plures interpre¬ 
tantur halcyonem cantatricem. Sed potius fatendum, et 
nomen et genus auium plane dubium, esse; itaque inter- 
* 
