AD LIBRI VIII. CAP. VIII. 
611 
Athenaeus 9. p. 388 . ex nostro refert: κάκτων δ£ πίνει. 
Cf. 2, 17. et de Incessu animal, c. 10. 
άγρια \καϊ\ όσα] Copulam omisit Leon, et Camotiana^ 
Deinceps ποιοφάγα — ποιοφάγον Medie. Totum locum ita 
vertit Tii 0111 as: Quaecunque non carcarodonta, omnia fru¬ 
ctus comedentia et herbae comestiua sunt non valde morosa 
in bibendo, excepto cane: hic enim minime herbaefagus, 
Scotus autem: Omne animal domesticum et syluestre ha¬ 
bens cornua, faciens serram dentibus, (manus aliena non 
inseruit) comedit fructus, nisi habeant famem magnam, 
praeter conor, quoniam hoc animal comedit fructus et her¬ 
bas. Thomas igitur τω πίνειν scriptum legit; quid vero 
pro κατεχόμενα scriptum in eius libro fuerit, difficile est 
mihi quidem ad coniiciendum. Alberti versio consentit 
cum verbis e Scoto positis, nisi quod liabet: non habens 
cornua et faciens serram dentibus, non comedit fructus, 
praeter id quod vocatur cenon: hoc enim non comedit fru¬ 
ctus et herbas. Camus ex Aldina, Vat. Arnbr. et versione 
Thomae κυνός dedit: ύός vertit Gaza. Neutrum nomen 
conuenire putabat Scaliger. Plinius 10. s. g 3 . Vnum ani¬ 
mal digitos habentium herba alitur lepus, sed et fruge: 
solipedes et e bisulcis sues omni cibatu et radicibus. Soli - 
pedum volutatio propria. Serratorum dentium carniuora 
sunt omnia. Quae nescio an ex h. 1 . olim integriore de¬ 
cerpta sint. 
2. το ρόγχος] Plinius 1 i.s. 60. herbas eruentibus limumque 
lata rostra , vt suum generi . E Problematibus ductum cen¬ 
sebat Sylburgius, quod habet Alexander Aphrodis. Pro- 
blem. 1, ι 4 ι. διά τι νες τί] κόπρω τε'ρπονται; — κατά δέ 
Αριστοτέλη, 'ότι παχνρνγχοι όντες εχουσι διάφορονμένην 
την οσφρησιν καί μη άντιλαμβανομένην της δυσωδίας . 
Quae ratio mihi non satis apta nec vera videtur esse. 
καί ενχερέστατον] Versio Thomae maxime gaudiosum 
expressit scriptum ενχαρέστατον. Sequens νηστιν ίστάν - 
τες omisit versio Thomae. Albertus habet: ex tempore men- 
Qq 2 
