636 
A D N O TAT IONES 
άποφαινεί τροφης δεκτικόν. Postrema tamen non ex ipso 
fonte, seti ex Piutarcbo duxit, vnde etiam deriuauit, quae 
supra interposuit, quaeque repetam, posteaquain locum 
Plutarchi apposuero. Is est de Solertia animal, p. 169. Hutt. 
η δ άρκτος υπό του πάγους, ο καλοϋσι φωλιάν, καταλαμ- 
βανομένη, πρϊν η πανταπασι ναρκησαι καί γενέσβαι βα¬ 
ρεία και δυσκίνητος, τον τε τόπον άνακα. 3 αίρει, καί με'λ - 
λουσα καταδυεσΰαι, την μεν άλλην πορείαν ώς ένδέχετα £ 
μάλιστα ποιείται μετέωρον καί ελαφρά ν, άκροις έπΐι 9 ιγγά- 
νουσα τοϊς ϊχνεσι, τω νώτφ δε το σώμα προσάγει και πα- 
ρακομίζει προς τον φωλεόν. Quo in loco etsi difficultatem 
nemo hucusque animaduert.it, magna tamen inest. Nihil 
enim oppositum videtur priori membro την μεν άλλην πο¬ 
ρείαν — ποιείται μετέωρον και έλαφραν. Nam quod ad,-r 
ditur τω νώτο) δέ το σώμα προσάγει , pertinet adhuc ad 
rationem suspensi incessus explicandam, dum corpus re¬ 
liquum ad dorsum contractum adducitur. Quod si tamen 
την άλλην πορείαν non de ipso incessu et via, sed de ra¬ 
tione incessus interpretari malueris, priora verba vsque 
ad Ίχνεσι pedum positionem spectabunt, sequentia vero 
το) νώτο) — προσάγει conformationem reliqui corporis ad 
dorsum adducti et contracti continebunt. Tum vero quid 
significabunt ista: καί παρακομίζει προς τον φωλεόν? vbi 
seu vulgatum, siue, quod Codices quidam offerunt, κομίζει 
simplex probaueris, pertinet id ad σώμα . Itaque corpus 
vrsus ad latebram ferre dicetur contractum et adductum ad 
dorsum, ipse summis pedum vestigiis insistens. Videamus 
nunc, quid inde effecerit Aelianus, qui locum ita traduxit: 
Έίτα εισέρχεται ού βαδίζουσα , άλΧ ύπτια, άφανίζουσα 
τοϊς έληραταϊς τα Ίχνη' εαυτην γάρ επισύρει κατά τά νώτα . 
Quae GvIlius ita vertit: in antrum non recto motu sui cor- 
poris sed supino ingreditur, et dorsi sui tractu repit, ve¬ 
natoribus vt vestigia sua oblitteret. Aliter intelligere nec 
haec latina nec graeca licet, nisi ita, vt vrsus in dorsum 
resupinatus repere et trahere se dicatur in latebram. Con- 
