652 
AD NO TAT IONES 
quo est infirmitas y si potest abscindi, quod videtur eis, 
quod non possunt iuuari nisi per incisionem. 
αίσβωνται μικρόν ον] Versio Tliomae άρξωνται reddi¬ 
dit inceperint. In Vatie, est μένον σ μικρόν, vnde σμικρόν 
assumsi in locum vulgati μικρόν. 
2. κρανράν] Vulgatum antea κραυγήν correxit Sylburg, 
monente etiam H. Mercuriali Var. Lect. 6. c. io. de vitio. 
Comparauit etiam locum Suidae in vocabulo διάρροια, 
vbi haecfcunt: παΰος περί τάς υς γινόμενον. Τρία δε εισϊ 
πα&η, βραγχη, κραυρα , διάρροια. Ή μεν ούν βράγχη 
μέρους τίνος τον σώματος , η δέ κραυρα πυρετός συν κε 
φαλης πόνο). Σημειούνται δέ τούτο τω καταβεβλήσβαι 
τά ώτα καί κατηφη είναι τά όμματα. Ή μέν ούν διάρ¬ 
ροια έστιν άδεράπευτος' την δέ κραϋραν οι νομεϊς έγχυ- 
ματίζουσιν' της δέ βράγχης περιτέμνουσι τά σεσηπότα 
των σαρκιδίων. Quorum particulae extant etiam sub vo¬ 
cabulis βραγχη et κραυρα. Hesychius : Κραυρυάν, νόσος 
μελισσών , όταν σκώληκας καί άραχνας ποίηση. vbi κραυ- 
ραν scribi debere viderunt interpretes; Alberti posuit lo¬ 
cum exPliotii Lexico MSto hunc: Κραυροτερον, ευϋραυ- 
στοτερον. Κραυρα δέ και η των συών νόσος ισχυρά τις 
ούσα. Ούτως ‘Αριστοτέλης. Idem Hesychius : Βράγχος, 
νόσημά τι των έν τω σωματι γιγνομένων τον πρόγχον , 
όταν υς μάλιστα διαφΰείρεται. vt Codex habet, vbi Mu- 
surus διαφΰείρηται dedit. Duker ad Thucydidem p. 631 , 
ex antiquo scholio recte corrigendum vidit esse περί τον 
βρόγχον , ωηνς — διατρ-ΰείρεται. Ita coniectura Sylbur- 
gii βρογχία scribentis etiam Hesychii auctoritate confnv 
mari videtur. Porphyrius de Abstinentia 3 . p. 231 , ed. 
Khoer. ύς δέ βραγχα καί ετι μάλλον κύων, και το πά- 
<&ος έπ ‘ άνθρωπο) άπό τοϋκυνός κυνάγχη κέκληται. vnde 
versio Scaligeri anginam interpretantis defendi potest. 
βράγχον esse strumam Columellae 7, 10. ex ratione cura¬ 
tionis adhibitae suspicatur C. Gesner in Histor. Quadrup. 
p, gq 5 . atque hinc χοιραδες strumae dictae fuerunt, quod 
