AD LIBRI VIII. GAP. XXII. 
607 
ανθρώπου inest, et quae torsit interpretes, ita vel emol¬ 
lire vel euitare voluit, vt diceret: παν το υπό λύττη 
εχομένου κυνός δηχδεν αναιρείται · άνθρωπος δέ μόνος 
ονκ αν ευ κίνδυνων περιγίγνεται . Ita apparet etiam alte¬ 
rum orationis membrum in Codice eo fuissQscriptum, quo 
vsus erat Pollux. Alii negabant antiquis hydrophobiam 
fuisse cognitam apud Caelium Aurelianum Acutor. 3 , 2 5 . 
Leonicenum πρϊν ανθρώπου scribentem refutauit Mercu¬ 
rialis 1. c. Accorambonus tamen ex codice antiquo πρίν 
άνθρωπον scribendum esse iterum (p. 5 10.) contendit; 
quia liomines tardius et post multo longius temporis inter¬ 
vallum rabidi liant et intereant. Cum Polluce facit Arabs 
Eldemir, cuius hunc locum ex versione gallica post Op- 
pianum gallicum Galli Belin de Balla p. 208. habe, vbi 
is alium scriptorem Arabem laudat in haec verba: 11 ajoute 
que la morsure du chien malade est mortelle pour tous les 
animaux excepte pour Thomme, qui peut en guerir. Vane 
et le chameau sont aussi sujets a cette maladie. 
Quod attinet ad ipsan^ rabiem caninam , Plinius libri 
29, c. 5 . s. 02. hanc originem tradit: Est vermiculus in 
lingua canum , qui vocatur 5 a Graecis lytta , quo exempto 
infantibus catulis, nec rabidi fiunt nec fastidium sentiunt. 
Sic etiam Gratius Cynegetici versu 386 . Namque subit, 
nodis qua lingua tenacibus haeret, vermiculum dixere, 
mala atque incondita pestis. Sed hic error recentioris 
est aetatis, eumque iterum in fraudem et damnum domi¬ 
norum dominarumque reduxit in Marchias imperante 
Friderico II. alio quin superstitionis hoste acerrimo credu¬ 
litas aulicorum. A Graecis recentioribus susceptum er¬ 
rorem tradidit Cynosophiiun Rigaltii p. 264. iv τω κάτω 
μέρεί της γλωττης αυτόν δεσμοΐς τισι κατέχεται , γίνεται 
δέ είδος εΙς έκτυπωμα σκώληκοςόμοιος νευρω λενκω * 
πρϊν i) ονν αύξηση καί λάβη πάντα τον λαιμόν του κυνός , 
άπόκοψον. Signa canis rabiosi accurate tradidit Paulus 
Aegineta 5 , 3 . cuius locum integriorSi 4 exscripsit Glycas 
Tt 
