666 
AD N O TAT IONES 
κνουσα η σεροδρα exReg. Camus mutauit in εί δε μη κυου- 
σα, ουκ/Αποκτείνει δε δακνουσα η etc. Contra Med. ( an. 
habent: εΐ δέ μη, ούκ άποκτείνει. έτι δε δακνουσα. [ta 
Thomas: si autem non, non moriuntur. Adhuc autem 
mordens. Gaza: Sed si non grauida est, non interimit. 
Quin etiam ea , quam alii chalcidam, alii dygnidam vocant, 
suo morsu aut interimit aut vehementem dolorem mouet. 
Albertus : Morsus etiam venenosorum multum nocet equis. 
Si enim mordeatur ah eo quod vocatur mogdliz, nocet 
equis et mulis : facit enim venenum huiusmodi animalis ve¬ 
sicas amputlosas in corporibus equorum. Sed pessimum est, 
quum hoc animal momorderit equam impregnatam; quo¬ 
niam tunc ex quantitate ec extensione impreg nationis fin¬ 
ditur ampulla et moritur equa. Si enim non findatur, 
consumitur paulatim veneni vapor a calore naturali, et 
euadit equus. Cum autem finditur, nimius fit afiluxus 
humorum et moritur. Apparet Scotum scriptum legisse. 
εαν κυουσαν δακη. Sed omnes reliqui scriptores grauidi 
inuris aranei morsum grauiorem tradunt. Vegetius Mulo- 
med. 5 , 81. (vulgo 3 , 82.) Quod si praegnans mus araneus 
fuerit, qui percusserit, his agnoscitur signis. Pustulae 
per totum carpus exeunt. Sed idem paulo antea dixerat: 
Quod si eruperint vulnera, ad quem locum Hippiatricorum 
auctoritatem adscripsi. Dioscorides Tlieriac. c. 8. morsum 
muris consequi ait haec: περί τον τόπον του δήγματος γί¬ 
νεται φλεγμονή, φλυκτϊς δ 1 έπανίσταται μέλαινα μεοτη 
ίχώρος υδατώδους. — ραγείσης τε της ςρ λυκταίνης, νομή 
παραλαμβάνει παραπλήσια τη άπό των ερπυστικών etc. 
ζ ι, γνΙς J Med. ζιγνίς. Versio Thomae zignis. V. R. A. 
διγνυς. Gaza dygnidam vertit, llesychius: ζίγνις, ή χαλκη 
σαύρα. Idem: πίγγαλος, σαΰρος ό καλούμενος χαλκίς. 
Scholia ad Nicandri Theriac. vers. 817. σηπά γε μην πεδα ~* 
νοτσιν 6μην σαύροισιν άλυξεις, eandem sepem docent et¬ 
iam αλκίδα vocari, earnque describunt ita, vt agnosci 
possit, lloc genus in Sardinia equis et bobus cum herbis 
