201 
Physcia picta Nyl. Syn. p. 430. Hypothecium profunde nigro- 
fuscum et sporae conveniunt. — Vidi specim. orig, in hb. Tayl. 
1351. Parmelia polycarpa Tayl. in Hook. Journ. of Bot. 
1847. p. 173; Nyl. Syn. p. 390, e territorio australiensi Swan 
River, est proxima P. Bollianae Müll. Arg. (in grege P. Borreri 
Turn.), sed crassior, lobuli minus palmatim incisi, supra non 
soredioso-punctulati, discus apotheciorum longe minus laete 
rufus et sporae validiores. In dorso apotlieciorum adsunt 
puncta sorediosula, affinitatem indigitantia. Planta caeterum 
etiam P. laceratulae Nyl. affinis est, ut jam antea indicatum 
fuit. Spermatia quidem etiam vidi ut cl. Nylander (Syn. p. 
390) ea descripsit, forte ex eodem speciminulo, at hie cliaracter, 
qualis expositus, in Parmeliis fallax est, ut jam ex ipsissimi 
Nylanderi observationibus (conf. ad P. hottentottam 1. c. p. 
399, et P. colpodein 1. c. p. 404) elucet. — Vidi specim. orig, 
in hb. Tayl. 
1352. Parmelia rutidota Tayl. in Hook. Lond. Journ. of 
Bot. 1844 p. 645, e Tasmania, eadem est ac P. ochroleuca 
Müll. Arg. L. B. n. 409, et dein sub nomine Taylori retinenda 
est. In Australia vulgaris est et colore subinde magis glauces- 
cente ludit. — Vidi specim. orig, in hb. Tayl. 
1353. Parmelia saccatiloha Tayl. in Hook. Journ. of Bot. 
1847. p. 174, ab auctore e Pitcairn’s Island, Mauritius et 
Brazil descripta fuit. Specimina originalia secundi et tertii 
loci a me visa sterilia sunt at idem referunt ac Parmelia 
praetervisa Müll. Arg. L. B. n. 191, quae geographice latis- 
sime distributa est, sed specimen Pitcairnense, a Beechey 
lectum, apotheciis sporigeris ornatum, essentialiter speciem. 
Taylori referens, est Parmelia latissima f. isidiosa Müll. 
Arg. L. B. n. 190 et Lieh. Afric. occid. n. 9. Sporae 20—27 p 
longae, 10—13 g latae, denium valde pachydermeae. — Vidi 
specim. orig, in hb. Tayl. 
1354. Parmelia scabrosa Tayl. in Hook. Journ. of Bot. 
1847. p. 162, ex Australiae regione occidentali ad Swan River, 
a Drummond lecta, apotheciis jumoribus ornata, est Parmelia 
conspersa v. hypocleistoides Müll. Arg. L. B. n. 575, f. 
isidiosa , laciniis isidiosis. — Vidi specim. orig, in hb. Tayl. 
1355. Parmelia sparsa Tayl. in Hook. Journ. of Bot. 
1847. p. 175; Nyl. Syn. p. 429, e St. Vincent insula, est eadem 
ac Parmelia minor Fee Ess. p. 125. t. 33. f. 3 (non ejusd. 
Suppl.), s. Physcia adglutinata v. minor Müll. Arg. Revis. 
