GALTON’S «REGRESSION TO MEDIOCRITY» 
BIJ ONGESLAGHTELIJKE VERPLANTING 
door Ed. Verschaffelt, I)> sc. 
Professor aan de Universiteit te Amsterdam 
Bepaalt men door een groot aantal metingen de gemiddelde 
waarde M eener eigenscliap bij een bepaalde soort, en is D de 
absolnte, positieve of negatieve lioeveellieid waarvan, bij een 
bepaald individu, deze eigenscliap van liet gemiddelde M 
afwijkt, zoo zal verder uit de metingen blijken — in de onder- 
stelling dat deze talrijk genoeg zijn — dat de absolnte gemid¬ 
delde afwijking D’ bij verwanten, bij voorbeeldbij de broeders 
en zusters van bovengenoemd individu, kleiner is dan D. Met 
andere woorden, de broeders en zusters van een in bepaalden 
grand exceptioneel individu zullen gemiddeld minder excep- 
tioneel zijn dan dit. Dit scliijnt te gelden voor aile graden van 
verwantscliap : kinderen zijn gemiddeld minder exceptioneel 
dan liunne ouders, ouders gemiddeld minder exceptioneel dan 
hunne kinderen, kleinkinderen gemiddeld minder exceptioneel 
dan hunne grootouders. Nader zal deze stelregel hier niet wor- 
den uitgewerkt; ik verwijs naar de onderzoekingen door zijn 
ontdekker, Fr. Galton, bij den menscli ingesteld (i), en ver- 
genoeg me met hier te doen opmerken dat de naam door liem 
aan het verscliijnsel gegeven : « Régression to mediocrity » 
werd gekozen omdat men den indruk krijgt dat de kinderen 
van afwijkende ouders als ’t ware van een zekere quantiteit naar 
de gemiddelde waarde teruglceeren. 
De waarde van deze regressie, — zoo zullen wij het kortlieids- 
lialve maar noemen — kan door een getal worden uitgedrukt. 
Zoo vond Galton dat, voor verscliillende eigenscliappen van 
den menscli, de gemiddelde afwijking der kinderen sleclits 2/3 
is van de afwijking der ouders ; dit getal 2/3 kan dienen als een 
maat van het regressie-verscliijnsel. 
(i) Natural Inheritance. London 1889. 
