EN HET AFSCHEIDEN VAN OPLOSBARE STOFFEN 
l43 
Môller (1262) onderzoclit zaden van Picea en P inus Laricio, 
en kwam tôt gevolgtrekkingen van gelijken aard; liet weeken 
gedurende min dan 24 uren is voor de kiemkraclit gunstig, 
gedurende meer dan 24 uren scliadelijk; na 4-6 dagen verblijf 
in liet water is de kiemkraclit tôt de lielft van liaar oorspronke- 
lijke waarde gedaald. 
De natuur van de oplosbare stoffen die door liet water uitge- 
trokken worden werd door Van Tieghem en Bonnier (1894), 
Perrey (1392), en Coupin ( 3 oid) bestudeerd. 
Van Tieghem en Bonnier (1894) vonden onder de oplosbare 
stoffen : rietsuiker bij Triticum, Zea, Phaseolus, Faba, Pisunï, 
Lupinus, enz., glucose in aanzienlijke lioeveellieid bij Casta- 
nea, Quercus,Juglans, Corylus, Amygdalus, Pistacia, Polygo- 
num, en sommige Papilonaceeënzooals Soja, Lathyrus en Cicer. 
De onderzoekingen van Coupin ( 3 oi d), liebben bewezen dat 
vele zaden bij liet weeken, slijmaclitige stoffen in liet water 
laten overgaan, namelijk Linum, Sinapis, Cydonio, Lepidium, 
Plantago, Triticum , Lupinus, Phaseolus, Pisum. De lioeveel- 
lieid slijm kan na 48 uren, 2 à 3 % van liet gewiclit der zaden 
bedragen, en wordt grooter bij lioogere temperatuur. 
In onze onderzoekingen liebben wij de zaden van Pisum 
satiuum (Prince Albert) gekozen, daar zij zeer gemakkelijk 
opzwellen.Niet aile zaden zij 11 voor dergelijke proevengescliikt; 
in vele gevallen vormt de zaadliuid een weinig doordringbaar 
omlmlsel, dat liet binnendringen van water in zekere mate 
vertraagt en zelfs verliindert (Sempolowski 1712). 
Bruyning (208, 208a) onder anderen vond bij Ulex Europaea 
alsook bij Vicia agregentina, striata, disperma, hybrida, syl- 
vatica en sepium, Lathyrus tringinatus, ochrus en sylvestris, 
soins een lioog percent harde zaden, die sleclits kiembaar 
werden wanneer de zaadliuid door bijzondere breekwerktuigen 
min of meer verbrijzeld werd. 
Onze zaden werden zorgvuldig gezift, uitgelezen, en in groe- 
pen van 100 gebraclit, op dezelfde wijze als wij liet reeds voor 
vroegere onderzoekingen medegedeeld liebben. Versclieidene 
groepen werden in den normalen toestand gelaten en gebruikt, 
terwijl de andere groepen gedurende korteren of langeren tijd 
in eene stoof aan eene temperatuur van 118 0 blootgesteld wer¬ 
den. Door die laatste doenwijze waren de zaden of wel gedeel- 
telijk of wel volkomen gedood; wij waren liierdoor in staat 
gesteld te onderzoeken op welke wijze zieke en doode zaden 
