— 74 
Species duae hucusque notae ita facile cognoscendae: 
Foliorum radicalium crassissimorom segmenta linearioblonga hinc l — 3-dentata, glandulae hypogynae 
reniformes, siliculae alae acuminatae, planta major. P. cornutum Gaertn. 
Foliorum radicalium segmenta linearifiliformia, glandulae hypogynae sulcatae, siliculae alae elongato 
dolabriformes v. obtusiuscule subitoque vel rite acuminatae. P. dolahrakm m 
184. P.cornutum Gaertn. Defr.II, 291,1.142. Lain. Enc. m6th. Illustr. d. genres,lll, 659, t. 974. 
(e Gaertnero mutuata). Ledeb. II. cc. Maxim. 1. c. 574. Myugrum cornutum Lam. ibid. I, 571. Bunias 
cormta L. Cod. 4877 exci. syn. Tournef. ? I. May. in Abli. boehm. Ges. d. 'Wiss. III, 1786, tab. VII, f. 3, 
pag. 240. 
CTcnaxi) Moiirojiu (FcHKe no Maiiepy); no tojibko OpAOch, iiecKaxi» KyayiuiH bt> H.i(>6n.3iH, 
29 Aer. ’71 ct.iiocji.iib. h nesplu. iuoa., no MOuro.n.cKH t. e. Auuan piAi>Ka(Ilpa{eBajii.CKiH}H 
TaiuT. ate bt. whcuoh uacTU, Me/K^y IlopoSa.Tracyiio.M'!. h Byci.enOM'i>, ori. i’Oi)OAa HuJ!ria-«hy ii Bojii.uioh crtuLi iia 
BOCTOKT), oceubK) ’77 Bphji. ruoAbi n MOJioAbia pacreuia, t. e. KopiieBbie iixi. jiacrbu (oTCivb d>epjiHiiAeni); B^ 
ypoaumt Xapyxa-o6o, 3 CeuT. bt> iijioa., no MonrojibCKQ catau; iia iiecManbix'b Oapxaiiaxi. nop. Xyaiib>x3 iihikc 
Xbi-Koy, y Monro.iOB’b: IcAumm-AO^bim^ K3’crb co 0 x 66 . 161111 . babob Kopone npoAOJiroBaxoH Kpoiibi, cxiiyneuT. 
HMiexT. BKyci. xpbiia, 6 Abp. ’84 bt> iiojui. hb. ci M 0 . 10 A. iijioa. (noTaii'iin'b). — Regione Ordos: collibus 
arenae mobilis pluribus locis copiose, usque orgyale (Przcwalski, ’71); fide rev. p. Verlinden interdum 
colitur,odore inamoeno praeditum, aMongolis Saho^ ab ipso Moutarde samage dictum; Potanin vidit corona 
truncum duplo superante late ovali, et siliculas gustu Armoraciae invenit. 
Primam de patria hujus plantae mentionem fecit Gmelin (FI. Sibir. III, 172) sequentibus verbis: 
ramum mihi attulit in campis apricis sinensibus, per quos ex Sibiria per Mungalorum regiones ad Sinas 
itur, chirurgus Heucke, qui comitatui sinico interfuit. Iu descriptione I. Mayeri l.c., qui specc. plura bona 
a Martini, Gmeliui socio, accepisse refert, inventa fuisse dicitur a Heike (sic) in desertis Mongoliae, 
fructibus nondum maturis. Quum autem Przewalskio haec species nusquam obviam fuerit quam in regione 
Ordos, per quam tractus antiquus mercatorius a Tibetia versus Pekiiium ducit, verosimilo fit, Heuckeum 
non ipsum plantam invenisse, sed a mercatoribus indigenis accepisse, qui iter facientes in eadem regione 
Ordos plantam memorabilem collegerant. Descriptiones et figurae autorum (copiam figurae Mayerianac 
debeo benevolentiae cl. Willkomm) tam bone inter se congruunt, ut nulla dubia supersint, omnes specc. 
tenuisse a Mayero v. Martinio, qui ipsi a Heuckeo acceperant. Nihilominus a Georgi (Beschreib. d. russ. 
Reiebs, UI, 1146), praeter Mongoliam, species inventa dicitur et in Sihiria ad fi. Isd et Tohol (ex Martini 
et Gmelin, qui de hac re silet), nec non (1. c. Nacbtr. 290) in deserto Galmuccorum inter Wolgam et Ural 
fluvios. Assumit Georgi, cujus locis natalibus nulla fides tribuenda*), has stationes, quia Martini illas 
regiones peragraverat. Planta certissime e flora rossica excludenda est! 
Ex Przewalski planta 5-, imo 7-pedalis, ad radicem 1—F/g poli, crassa, globum e ramis nume¬ 
rosissimis intricatis formans, qui a ventis vehementibus autumnalibus abruptus velociter ruitur per campos 
natales. Ante oculos sunt summitates floriferae et fructiferae numerosae atque fasciculi foliorum radicalium 
scmimuiue seorsira collecta matura. Quae semina In horto Petropolitano tribus locis: in frigidario, ejus an¬ 
nexo calidiore et in caldario tepidissimo, sata, germinaverunt tantum locis duobus posterioribus, in frigidario 
tamen non ultra cotyledones, in caldario non ultra folia subsequentia duo progressa atque mox emortua 
sunt. Cotyledones tripollicares lineares acutae, folia subsequentia consimilia, sed segmentis utrinque binis 
angustissime linearibus integi‘is aucta. Radix fasciculorum radicalium veilicalis albida carnosa digitum 
*) JR/iei jiaimati patriam apud Georgi invenimus; in insulis occani orientalis, teste Pallas (ibid. 111, 947), qui tamen statuit, se 
a mercatoribus sinicis in Kiaclita accepisse. 
