bacoba’s, die mij ook wel nit de door den Heer Mathes vervaardigde 
modellen van Surinaamsche vruchten bekend waren ; maar, door welke 
oorzaak ook, in werkelijkheid zagen wij ze niet. In elk geval zouden de 
liefhebbers van deze vruchten in Suriname hunnen voorraad verrijken, 
indien zij eenige planten van Pisang Maas, Radjah, en dergelijke in 
O.-Indie geliefkoosde soorten lieten overkomen, om die, naast de reeds 
aanwezige, ten hunnent aan te kweeken. 
De vrucht van Jambosa vulgaris, ofschoon uit O.-I. afkomstig, 
wordt in Suriname Curagao-appel genoemd. Zij behoort tot de aan 
aromatische bestanddeelen zoo rijke familie der Myrtaceen , even als de 
guava ( Psidium Guava), van West-Jndischen oorsprong, maar in alle 
tropen gecultiveerd, en waarvan o. a. in Curagao voortreffelijke vruchten¬ 
gelei vervaardigd wordt. 
Van geheel anderen aard is wederom de Zuurzak {Anona muricata) 
van de West-Indische eilanden afkomstig, een groene eivormige vrucht, 
2—3 dec. lang en op de geheele oppervlakte gestekeld, eigenlijk een 
verzameling van ineengevloeide vruchtjes eener zelfde bloem. Zij bevat 
binnen de eenigzins harde schil een fijn zuur vruehtmoes. Ook andere 
soorten van het geslacht, Anona sqiiamosa L. (de schub- of kaneel-appel) 
en Anona reticulata (Serikaja ; custard-apple in de Engelsche koloniën 
en op onze eilanden boven den wind) leveren eveneens vruchten met 
eetbaar moes. 
De Papaya ( Carica papaya) van uit de nieuwe wereld ook naar alle 
tropen verspreid, wilde ons niet behagen. Voor een vrucht herinnerde 
de smaak te veel aan roode peen. Overigens worden, gelijk bekend, ook 
de bladeren van den boom gebruikt, en wel om vleesch (dat men er mede 
omwikkelt) malsch te maken. 
Van Watermeloenen zal ik uitstellen te spreken, totdat wij met onze 
lezers in Curagao, op de plantage Savonet, gearriveerd zullen zijn. En 
ook van andere vruchten zwijg ik thans. De lezer mocht anders soms 
denken, dat wij ons ree Is in de eerste dagen van ons verblijf in de 
tropen, door een overmatig gebruik van vruchten, hadden in gevaar ge¬ 
steld, en ook hem zou de lange opsomming lichtelijk te veel worden. 
Alleen moet ik nog dè Advocaat ( Persea gratissima) vermelden, ook 
de alligatorpeer genoemd. Van de familie der Ldurineen zijnde, kan 
men bij deze een fijnen geur verwachten, dien de vrucht ook werkelijk 
bezit, maar in een vruchtvleesch, dat veel vet bevat, en den indruk 
maakt van een dikken stijven room. In Oost-Indië, waarheen men de 
vrucht ook overgebracht heeft, wordt dit moes met maderawijn en 
