33 
de Suriname met de Saramacca verbindt, om weldra de Parakreek, die 
aan de westzijde in de Suriname valt, op te stoomen. 
Dit riviertje, waarvan de verste tak op de hoogte van Berlijn, 50 Ki- 
j* lometers, dus ongeveer 8 uur gaans, zuidelijk van Paramaribo ontspringt, 
loopt met vele kronkelingen, waarbij het eerst de Coropine-kreek, en 
verder nog andere kreeken opneemt, van zuid naar noord, ongeveer 
evenwijdig met de Suriname-rivier. Niet ver van Onoribo, waar zij het 
dichtst bij deze rivier komt, heeft men haar door een ongeveer 4 kilo¬ 
meter lang en recht kanaal of doorsteek daarmede verbonden, een kanaal, 
dat, van weerszijden door de oeverboomen overgroeid, onder welker 
bogen in de verte het daglicht zichtbaar is, bij het voorbijvaren een 
zeer schoon gezicht oplevert. 
Het spreekt van zelf, dat ook het riviertje, in den aan vang, van de 
Suriname af gerekend, nog redelijk breed, hoe langer des te smaller 
* wordt, naarmate men den oorsprong nadert: de oevervegetatie komt van 
weerskanten tot elkander, en eindelijk vaart men onder een gesloten 
loofdak. In de omgeving van de Triangel, de plaats waar de Coropi- 
nekreek in de Para valt en waar wij deze laatste invoeren, zijn beide 
in dit opzicht hoogst schilderachtig. 
De geheele vaart is, gelijk een der tochtgenooten opmerkte, eenvoudig 
een vaart langs een riviertje door een bosch. Maar welk een bosch ? 
Het tropische woud, reeds zoo dikwijls met levendige kleuren geschilderd, 
maar de aanschouwing waarvan de geheele moeite van de reis naar 
;* Suriname beloont. 
Hem, die aan de Europeesche bosschen gewoon is, treft het tropisch 
woud onmiddellijk door de groote verscheidenheid van zijne bestand- 
deelen. 
Een beuken-, een eiken- of dennenbosch, dus hoofdzakelijk uit één 
boomsoort bestaande, maakt, wanneer het uit zware exemplaren is samen¬ 
gesteld, een grootschen, om zoo te zeggen deftigen indruk. Onopgesmukt 
staat het daar in zijn aristocratische grootheid. Overal dezelfde vertak¬ 
king, hetzelfde loofdak. Hoogst eenvoudige bloesems, wier stuifmeel, vaak 
in overvloedige wolken, over het geheele woud wordt uitgestrooid. Yan 
de zaden, op den grond nedergevallen, ontkiemt een grooter of kleiner 
^ deel, maar slechts weinig daarvan groeit hooger op. Doorgaans is er 
opslag van ander onderhout, uit zaden van elders aangekomen. Even¬ 
eens onderdrukt, streeft het echter voortdurend er naar, de plaats van 
den onderdrukker te veroveren. Het slaagt daarin ook op den duur, 
naarmate de oude stammen vallen en vermolmen. Het eikenbosch, aan 
3 
1 
