34 
zich zelf overgelaten, wordt sparrenbosch of beukenbosch of omgekeerd, 
en zoo wisselt de eene overheersching de andere af. 
Het tropisch bosch daarentegen bestaat tegelijkertijd uit een groot 
aantal soorten van boomen, die tot de meest verschillende geslachten en ^ 
familliën behooren, elk dus met zijn eigenaardig karakter van bloemen 
en blad, en ook elk verschillend van vorm en grootte. 
Als in verschillende verdiepingen opgebouwd, heeft het zijn heesters, 
zijn boomen, deze weder op verschillende hoogte hun kruinen verheffend, 
zijn epiphyten, zijn slingerplanten. Onder de vormen van vertakking en 
loof vinden wij onderscheidene die aan onze Europeesche vormen herinne¬ 
ren. Een sterke tegenstelling vormt het gemis van naaldboomen en het 
optreden daarentegen van Palmen, Pisangachtige gewassen en andere 
tot de éénzaadlobbigen behoorende plantenvormen. 
Eindelijk zijn de boomen in het algemeen hooger, 15—25 meter is niet 
zeldzaam: de hoogste vormen klimmen tot 50 meter en meer. 
Het spreekt overigens van zelf, dat ook het tropisch woud niet overal 
hetzelfde karakter vertoont. 
Waar de boomen dicht opeenstaan, en met haar kroonen een gesloten 
loofdak vormen, beletten zij, even als in onze hoogwouden, het grootste 
gedeelte van den ondergroei. Behalve mossen en varens op neergevallen 
stammen en takken, op den bodem, ziet men dan, tusschen de hoog on¬ 
vertakt opgaande stammen, vooral lianenstengels, die in lissen opwaarts 
stijgen, en lange luchtwortels die van uit de hoogte nederhangen. Zulke 
partijen — het klassieke oerwoud — zijn o. a. door Splitgerber, die Su- 'V 
riname een veertigtal jaren geleden bezocht, ook in het Para-district, 
achter Berlijn, waargenomen en beschreven. 
Een dergelijk vegetatiebeeld, op beperkte schaal, zullen wij ook later 
aantreffen in den krater van St. Eustatius. 
Daar heerscht niet ééne boomsoort met uitsluiting van alle andere, 
maar hebben al die woudreuzen zich tot onderdrukking van kruiden en 
heesters en lager geboomte vereenigd. 
Hier echter, op den tocht langs de rivier, die reeds van zelve een open 
lijn in het bosch vormt, en aanleiding geeft tot de ontwikkeling van 
boschrand en oevervegetatie, in een streek, waar ook over het geheel het 
bosch niet zoo dicht en zwaar is als hoogerop in het binnenland — 
waarvan mijn reisgenooten de Heeren Martin en Van de Poll, die later 
de Boven-Suriname bezochten, uit eigen aanschouwing zullen kunnen ge¬ 
wagen — is de indruk een andere, namelijk van minder statige maar meer 
weelderige en veelzijdige ontwikkeling. 
