kennen* eene Anonacêe met kleine peperachtige vruchten en vrij stijve 
leerachtige bladen en regelmatig uitstaande takken, die in deze streken 
bij wijze van kerstboom wordt gebruikt. 
Voorts was er een groote heesterachtige Zoranthus, woekerende op 
de takken van een Erythrina. 
Den volgenden morgen maakten wij eene wandeling in den omtrek naar 
Post Republiek (een militaire post, die weldra zal worden opgeheven) en 
„De vier kinderen.” 
De weg liep nu eens meer in de open vlakte, dan door lager en hoo- 
ger hout, nu breeder, dan enger, en gaf dus van zelf aanleiding, dat 
het gezelschap nu eens in zijn geheel bijeen was, dan weder zich in 
kleinere en grootere, telkens wisselende groepjes verdeelde; hierdoor ont¬ 
stond op de meest aangename wijze gelegenheid om met de verschillende 
leden van het gezelschap, ook die tot dusver van ons gescheiden waren 
geweest, nadere kennis te maken. 
Somwijlen, op den breeden weg en bij de bewoonde plaatsen, waren 
wij omstuwd door een dansende, joelende, en groetende massa van de 
bevolking. 
De bodem was hier alles klei en laag. Echter spreekt men ook hier 
van Savanne, waarmede in de kolonie elke open, niet bebouwde plaats 
wordt bedoeld. Slechts bij Vierkinderen was de bodem iets hooger. 
Wij zagen hier o. a. de Orleans ( Bixa ordiana). Voorts onder de 
lagere heesters, in den boschrand, weder Melastomen (. Miconia , waar¬ 
schijnlijk Ion gis ty la), een Myrtacée (Myrcia), een Rubiacée ( Palicourea 
croced) met oranjekleurige bloempluimen, Heliconia's enz. Van de Pa¬ 
licourea crocea vonden wij later de variëteit rifiaria bij Topibo tusschen 
het heestergewas bij den oever, waarlangs wij tot een heuvel, vermoe¬ 
delijk verweerd dioriet, opklommen, die uit een geologisch oogpunt be¬ 
lang inboezemde. Daar groeiden, in een open plek, ook een paar Ipomoea- 
soorten en de composiet met kleine roode bloemhoofdjes, Emilia sonchi- 
folia , als vertegenwoordigers van kruidachtigen plantengroei. 
Bij onze wandeling om Prospérité zagen wij ook vrij groote uitgestrekt¬ 
heden, in het door licht bosch beschaduwde gedeelte van den weg, be¬ 
dekt met het zoogenoemde Para-gras, Panicum molle , een uitstekend 
veevoeder. Ofschoon aan de oevers der Para die wij thans bezochten 
voorkomende, draagt het gras echter zijn naam naar Para in Brazilië, 
van waar het o. a. ook naar onze eilanden is overgebracht. 
Van de vanille, die hier in het wild groeit, werd ons een vrucht aan¬ 
geboden. 
