van den dag. Het gras blijkt grootendeels Cynodon dactylon te zijn, 
met zijn fijne handvormig vereenigde aren, voor een kleiner deel Cenchrus, 
wier dikke bloempakjes, met haakvormig gedorende kafjes, weldra aan 
onze kleeren blijven hangen. De gele bloem is Crotalaria retusa; ook 
zien wij Heliotropen (niet riekende soorten) en andere bloemen ( Priva , 
Sida, enz.) tusschen het gras. 
Wij steken het plein over, en komen in de laan van zware tamarinden 
(;Tamarindus indica), die een waar sieraad van de stad uitmaakt. Op de 
takken rusten Tillandsias als breede groene vogelnesten; Orchideën ; 
Pleopeltis en andere varens. Dikke bossen van groene bladerlooze steden 
met witte bessen hangen van de takken ; het is de Rhipsalis Cassytha , 
een eigenaardige Cacteën-v orm; daarnaast, van dezelfde familie, een 
Phyllocactns phyllanthus met zijn platte gekartelde stengels; tegen de 
stammen opkruipend een Piperaceë: Acrocarpidhtni nummularifotium, 
met kleine ronde blaadjes en onaanzienlijke bleekgroene bloesem-aartjes. 
Ginds staat een groote boom; hij schijnt tweeërlei loof te bezitten. 
Maar neen, het is een Mammie ( Mammea americana ), waarop een groote 
vijgenboom met spitse bladen en vijgjes als een kleine erwt {Ficus 
Schumacheri of verwante soort) zich heeft gevestigd, den stam met tal¬ 
rijke zware luchtwortels omwikkelend, die nu als zooveel zuilen het dub¬ 
bele gevaarte helpen dragen. — „Embra<?a” wordt hij genoemd, maar in 
de omhelzing wordt de oorspronkelijke boom niet zelden verstikt en gaat 
te loor, terwijl de vijg alleen op zijn stamachtige luchtwortels blijft staan. 
Zeker zouden deze aantrekkelijke voorwerpen uit de tropische planten¬ 
wereld mij nog lang hebben bezig gehouden, indien niet de wachtende 
maaltijd ons had afgeroepen. 
