kroon. Het moet de katoenboom of Ceiba zijn {Eriodcndron anfrac - 
tuosurn ); en ja, het is de bekende katoenboom van Jachtlust. 
Voor dat wij het weten, zijn wij in de nabijheid van Paramaribo aan 
de overzijde. De toppen van huizen en gebouwen steken vriendelijk af 
tegen het groene geboomte. Te drie uur liggen wij voor de stad aan 
den steiger. Gewoon geraakt aan de stilte om ons heen, treft ons het 
gedruisch van honderden menschenstemmen. Negers, gereed om hunne 
diensten aan te bieden, negerinnen met haar bonten hoofddoek en lange 
stijf gesteven japonnen, treffen ons door de tegenstelling van witte klee- 
deren bij de zwarte handen en aangezichten. Verder op, iets buiten de 
drukte, wandelt een groepje heeren heen en weder. De loopplank wordt 
gelegd. Zij komen aan boord; onder de eersten zien wij bekende aan¬ 
gezichten. Dr. Benjamins, oud-student der Leidsche Academie, gepromo¬ 
veerd in de zoölogie, thans inspecteur van het onderwijs in Suriname; 
Dr. van West, desgelijks van Leiden, geneesheer; aan andere Heeren, die 
ons mede verwelkomen, worden wij voorgesteld, ook aan eene commissie 
uit de studenten der geneeskundige school van Paramaribo. 
De Heer Benjamins geleidt ons van boord. Op het eerste vernemen 
van ons plan, om de kolonie te bezoeken, had hij naar Leiden geschreven 
om ons gastvrijheid aan te bieden, waarvan wij natuurlijk gaarne gebruik 
maakten. Terwijl de Heer Martin en ik ten zijnent zouden logeeren, had¬ 
den zijn broeder, Mr. Benjamins en de heer Mr. van Reesema voor de 
jongelieden, die ons vergezelden, een plaatsje aan hun huiselijken haard — 
maar wat zeg ik, wij zijn in achttien dagen van den winter in den eeuwigen 
zomer gekomen, waar geen haarden noodig zijn — onder de schaduw 
van hun gastvrij dak, gereed gemaakt. 
Wij rijden de stad in, langs de kaai naar de woning van Dr. Benja¬ 
mins, op den hoek van het Gouvernementsplein. Wat zijn dat voor 
boomen, op Hollandsche wijze langs den waterkant geplant, niet schoon 
van vorm, ook middelmatig van grootte, maar met in het cog val 
lend groote bladen? Het is de amandelboom, Terminalia Ca tappa, als 
hij vrij groeit, zijn kruin in twee of drie verdiepingen vormende, maar 
hier ook al tot stadsboom versnoeid. 
Wat zijn die groote zwarte vogels, traag opfladderend in de naaste 
boomen of op de daken, om dan weer op den weg neer te strijken, en 
daar hun maaltijd aan een kreng of ander weggeworpen goedje te ver¬ 
volgen ? Het zijn de Stinkvogels of aasgieren (Catharthes atratus Blair), 
de stadsreinigers zonder patent, die zich zelven hebben aangesteld, en wier 
werkzaamheden daarom niet minder worden gewaardeerd. 
