12 
ven nog tot eene discussie over nomenclatuur aanleiding, doordien wij 
ze, in aansluiting met den wetenschappelijken naam, Delphinus delfihis , 
en, met de oude klassieken, dolfijnen noemden, terwijl de zeelieden on¬ 
der dolfijn geheel iets anders, nl. een vischsoort: Dolphijnvisch, 
Coryphaena, verstaan. 
Evenzoo rees een vraag omtrent de grootere walvisschen (P o t v i s c h, 
Noordkapers, Physeter macrocephalus ), die wij in de tweede helft 
der zeereis een paar malen hun fonteinen uit de zee zagen opspuiten. 
De vroegere volksmeening, dat dit water was, met prooi van zeedieren 
in den bek opgenomen en door de neusgaten verwijderd, is lang weer¬ 
sproken. Zie o. a. van der Hoeven, Zool. II, p. 659, waar de ver¬ 
schillende litteratuur wordt aangehaald. Meer waarschijnlijk werd toen 
geacht, dat het slechts een dampzuil zou zijn, door de neusgaten uitge¬ 
blazen, en die zich, door de hoogere warmte der walvisschen, vooral in 
de koudere streken, duidelijk in de omringende lucht afteekent. Hoe is 
dit nu echter in de warme streken, als deze, op 38°, en vooral lager nog, 
op 8° N.Br., bij een luchttemperatuur van 84° F., die geen ademtocht 
zichtbaar maakt, en waar wij toch de neusfonteinen duidelijk zagen 
springen ? 
De dieren waren te ver verwijderd, om te zien, of zij wellicht de neus¬ 
gaten bij het uitademen nog even onder water hadden, en dus het bo¬ 
venliggend zeewater opbliezen, dan of de zaak op eene andere wijze moet 
worden verklaard. Maar dat het water was, dat zich naar boven in een 
stuivende wolk van droppels verdeelde, scheen in geen geval twijfelachtig. 
Na onze tehuiskomst werd mij de zaak opgehelderd door mijn vriend 
dr. P. P. C. Hoek, die mij opmerkzaam maakte op een in 1883, in verband 
met de Internationale visscherijtentoonstelling, uitgegeven werkje van 
Henry Lee: „ Seefables explained". 
Men vindt daar de geheele geschiedenis onder het hoofdstuk „the 
spouting of whales” p. 61—75 behandeld. 
Een paar afbeeldingen, uit een werk van Olaus Magnus van de 16de 
eeuw ontleend, illustreeren de overdreven voorstellingen, die men zich 
destijds maakte. Schepen zelfs dreigen onder de massa ingespoten water 
te vergaan. Ook een andere afbeelding, aan een recent werk ontleend, 
wijst de fout aan, die velen tot voor korten tijd begingen, door zich dikke 
in een boog weder nedervallende waterstralen voor te stellen. 
Bij den echten Noordschen walvisch liggen de neusgaten (ook spuit¬ 
gaten genoemd) boven op den kop, zoodat hij zijn bek geheel onder 
water kan houden, terwijl hij met het boven water liggend deel uit- en 
