Terwijl wij langzamerhand de poolster met den grooten beer zagen zakken, 
werd verlangend uitgezien naar hetgeen aan de andere zijde uit den 
horizon zou oprijzen. Op de kaart, die dokter Gaill bezat, en die hij 
ons gaarne liet raadplegen, zochten wij de plaats van het zuider kruis, 
maar in dit seizoen kwam het te laat op, om het in de werkelijkheid aan 
den hemel te kunnen waarnemen. Later, op de eilanden en in Venezuela, 
zouden wij dit kleine maar nette sterrebeeld zien, en den tropischen 
sterrenhemel in zijn volle pracht te aanschouwen krijgen. 
Vergoeding gaf thans de maan, wier helder sikkeltje, reeds meer hellend 
dan op onze breedte, weldra in den namiddag zichtbaar werd, en die 
ons in steeds toenemenden glans tot Paramaribo vergezelde. 
Menigen avond, als wij in onze luierstoelen langs het boord gezeten, 
in de zoele lucht als van een Venetiaanschen nacht, haar schitteren en 
dansen zagen in het zacht golvend en rimpelig zeevlak, beklaagden wij 
de onzen, die thans in Holland vermoedelijk in mist of sneeuw de grauwe 
winterdagen beleefden. 
Van de lente kwamen wij weldra in den zomer. 
In de buurt der Azoren, die wij in den nacht van 19 en 20 December 
passeerden, hadden wij nog een echt Hollandsche betrokken lucht met 
zoelen regen (63°). Twee dagen later was het bij de 70° en nog vier 
dagen later 78°, terwijl wij inmiddels op den 24sten den kreeftkeerkring 
hadden gepasseerd. De regens, die in dezen tijd vielen, bij Oost en 
Zuid-Oostenwind, waren dikke plasregens, afgewisseld door aangenamen 
zonneschijn, en in den nacht een weinig weerlichten in de verte. Jammer 
genoeg misten wij een natuurverschijnsel, dat wij gaarne hadden gezien, 
nl. het St.-Elmsvuur. Wij werden er voor gewekt, maar toen wij, na in 
der haast een paar kleeren te hebben aangeschoten, naar boven kwamen, 
woei ons een koude regen in het gezicht en was er zoo goed als niets 
meer te zien. Wij konden ons dus alleen een voorstelling maken naar 
de beschrijving, en, in onze kooi teruggekeerd, in halven droom, het 
electrisch licht op de toppen van ra’s en masten zien uitstroomen als de 
lichtjes van een reusachtigen kerstboom (het was juist de nacht tusschen 
24 en 25 December), maar bij dien droom moest het ditmaal blijven. 
Toen wij ontwaakten, en ons aan de ontbijttafel vereenigden, vonden 
wij voor het eerst de stormlatten van de tafel; met een fraaien regenboog 
namen de buien afscheid, en den volgenden dag hadden wij een zeer 
stille zee, slechts klein gerimpeld en hier en daar met zoogenoemde katte- 
pooten (scherp begrensde, geheel effen vlakten, waar volkomen windstilte 
is). Wij waren op 17 0 N.B. en onder den invloed van den passaat ge- 
