4 
ÓJlC 
zis 
• Sg-Lf 
\Uk 
fh \-Z 
wij zelven in gezondheid tot hen wederkeeren ? Zullen onze pogingen met 
een uitslag bekroond worden, die tegen de bezwaren van de afwezig¬ 
heid en van de reis opweegt? Die vragen gingen natuurlijk in ons om, 
terwijl wij langzaam heengleden door de Hollandsche duinstreek, de 
sluizen verlieten en onze blikken nog wendden naar de vaderlandsche 
kust. 
Echter, buitengaats gekomen, begint het schip vrij wel te slingeren en 
te stampen. Men moet zorgen op de been te blijven; de gure wind doet 
naar een warm plaatsje zoeken; en zoo geven de lichamelijke gewaar¬ 
wordingen een andere wending aan den gedachtenloop. De kring van 
deze wordt beperkt. Hij bepaalt zich, zoo niet tot het eigen ik, tot de 
naaste omgeving, tot het schip, 250 voet lang en eenige meters breed, 
onze aangewezen woonplaats voor de eerste vier weken, tot zijn bevolking, 
ruim vijftig man in het geheel, tot de medepassagiers in de kajuit, vijf 
personen en drie kinderen. Ook met deze is de kennismaking nog zeer 
vluchtig. Aan tafel komen maar drie personen op de hun voor de reis 
aangewezen plaatsen, ver uiteen; de overigen zijn in hun kooien of hier 
en daar op het dek; en ’t meeste wat men hoort, is het eentoonig trio 
van zee, wind en stoommachine. 
Den volgenden dag, na geslapen te hebben, en de ruimte in hut en 
kooi niet zóó bekrompen te hebben gevonden als zij ons aanvankelijk 
toescheen, begint ieder zich beter thuis te gevoelen. Wij bewonderen de 
wakkere predikantsvrouw, die, zelve nog niet aan den wankelen bodem 
gewend, man en kinderen onvermoeid met raad en daad bijstaat; wij 
leeren een tweetal zeeofficieren kennen, even als het genoemde gezin 
bestemd voor Suriname, wier humor en onuitputtelijke voorraad van 
anecdoten ons later menig gezellig uur in de rookkamer zullen verschaffen; 
met hen een jongmensch, die zich voorstelt op een plantage in dezelfde 
kolonie de belangen des bezitters in Nederland te helpen behartigen. Wij 
beginnen den dokter op zijn hygiënisch heen en weer stappen op de 
kampanje te vergezellen; wij zien naar de wijzers der log, door de schroef 
zonder eind, die ver achter het schip in haar kokertje wordt medegesleept, 
in draaiing gebracht, en hooren naar de tikken, die (voor het oogenblik 
nog langzaam genoeg) telkens den vooruitgang van een engelsche mijl 
verkondigen. Wij bezoeken den kapitein, wiens beschaafd en vriendelijk 
gezelschap wij hoe langer hoe meer zullen waardeeren, op de brug, waar 
hij thans nog onverpoosd de wacht houdt; wij krijgen van hem vergun¬ 
ning om de schatten der kaartenkamer te raadplegen, iets waarvan wij 
herhaaldelijk een erkentelijk gebruik hebben gemaakt. 
