58 
Die Indianenkoppen: „cabez di Indian”, of „Melon di seroe” (Berg- 
meloen — (op de eilanden boven den wind noemt men ze Papenkoppen: 
„Popeheads”) waren Melocacti, een van de merkwaardigste en, uit een 
planten-geografisch oogpunt, wellicht belangrijkste verschijnsel op onze 
eilanden in den West-Indischen Archipel. 
Zij worden Meloencactussen genoemd wegens den vorm van haar 
lichaam, dat inderdaad zeer nabij, ook in grootte, met een gewonen meloen 
overeenkomt. Alleen op de eilanden boven den wind ontmoetten wij er 
zoo groote en langwerpige, dat zij zelfs de watermeloenen van Savonet 
overtroffen. 
Het lichaam bolrond, een weinig afgeplat, of wat verlengd, is voorzien 
van verticale ribben die elk eene rij dorengroepen dragen. Is de plant 
volwassen, dan ontwikkelt zich op den top het zoogenoemd cephalium , 
een eerst bol-, dan rolrond lichaam, ongeveer io cM. breed, dat met 
dichte wol bezet is. Tusschen deze wol komen de kleine roode bloemen, 
later de evenzoo gekleurde bessen, te voorschijn. De laatste blijven tus¬ 
schen de wol zitten, of laten los en worden door de omringende eenigs- 
zins veerkrachtige massa naar boven gedrongen totdat zij afvallen. Wa¬ 
ren zij blijven zitten en tusschen de wol vergaan, dan komen de 
talrijke kleine zaadkorreltjes toch op den duur aan de oppervlakte voor 
den dag. 
Wij ontmoetten deze Melocacti dadelijk op onze eerste excursie naar 
Fort Nassau tegen de helling van de kalkrots aan den oever van het 
Schottegat, waarop dit fort gebouwd is. 
Ook sedert zagen wij ze gedurig. 
Zij vormen een deel van de zoogenoemde klipvegetatie. In de eerste 
plaats groeien zij op de opgeheven koraalrotsen, die Curagao als een 
mantel omgeven, en ook op Aruba en Bonaire worden aangetroffen. Zij 
komen aan de zeezijde soms vrij laag voor, maar nooit zoo, dat zij door 
het zeewater kunnen worden bevochtigd; daarentegen schijnen zij gaarne 
aan den met waterdamp bezwangerden zeewind blootgesteld te zijn. 
Wanneer zij wat meer binnenlandsch voorkomen, dan is het altijd op 
eene zekere hoogte, tegen de berghellingen, of op de toppen der heuvels. 
Op het vasteland van Zuid-Amerika, (Peru, Brazilië, N.-Grenada, 
Venezuela, Mexico) waar ook sommige soorten voorkomen, stijgen enkele 
tot een hoogte van 4000 voet. 
De bodem waarop zij groeien is niet bij uitsluiting kalkrots. Op Cura^ao 
komen zij b.v. ook voor op het tot gruis verweerde dioriet der heuvels 
van het binnenland, op Aruba tegen de hellingen van den Yamanota. 
\ 
