59 
De physische geaardheid van den bodem schijnt van meer invloed dan 
zijne scheikundige samenstelling te zijn. 
Zij groeien of op de rots, waar zij hunne wortels soms meterlang door 
spleten en poriën uitstrekken, of op harden grof kofreligen gruisbodem, 
die dus het water gemakkelijk doorlaat. In fijne, het water vasthoudende 
klei of in fijn zand komen zij niet voor. Voorts verkiezen zij opene 
zonnige plaatsen. 
De kenmerken waardoor de verschillende soorten zich onderscheiden, 
zijn niet gemakkelijk te vatten; ook is het soortbegrip hier bij uitne¬ 
mendheid betrekkelijk. Het volgende overzicht moge echter dienen om 
zich eenigermate in den bouw van andere planten, en de verscheiden¬ 
heden die zij aanbieden, ook in verband met hare geographische ver¬ 
spreiding te orienteeren. 
In de eerste plaats kan het lichaam bolvormig afgeplat of meer lang- 
f werpig eivormig of pyramidaal zijn. Vervolgens is de kleur licht of don¬ 
kergroen, soms eenigzins blauwgroen. 
Het aantal ribben varieert bij de op onze benedenwindsche eilanden 
voorkomende soorten tusschen i o en 16. Bij de groote Melocactussen, die 
wij op de eilanden boven den wind aantroffen, alle behoorende tot den 
het eerst door De Candolle (Plantes grasses pl. 112) beschrevenen en af- 
gebeelden Melocactus communis , klimt dit aantal tot 23. In enkele geval¬ 
len splitsen zij zich naar boven in tweeën; bij een vorm op Aruba was 
dit regelmatig om den anderen met de helft der ribben het geval. 
Deze ribben kunnen voorts zeer breed en stomp zijn, met gewelfden 
rug zoo als bij M. Monvilleanus, die op Aruba voorkomt, of smal en door 
diepe dalen gescheiden, gelijk b. v. bij M. pvramidalis , die het eerst op 
Curagao is ontdekt, of een toestand tusschen deze uitersten vertoonen. 
Tusschen de dorengroepen welven zij zich doorgaans min of meer naar 
buiten uit, waardoor de geheele kam der rib, van ter zijde gezien, een 
gekarteld voorkomen verkrijgt. Deze kartels kunnen regelmatig zijn of 
sterker naar beneden, neusvormig, zelden naar boven uitpuilen. 
Bovendien kan de zijvlakte der ribben min of meer gegolfd zijn, waar¬ 
door de gedeelten, die elk een dorenbundel dragen, door een plooi van 
elkander gescheiden worden 
Deze gedeelten zijn eigenlijk de zijtakken van den hoofdstengel, die, 
£ even als bij het geslacht Cereus, in reeksen tot de ribben ineengevloeid 
zijn. De bladen van den hoofdstengel, in welker oksels men zich die 
zijtakken ontstaan denkt, zijn mede in de massa versmolten. 
Daarentegen vertegenwoordigen de dorens de bladen van deze zijtakken. 
