6 o 
Deze planten hebben dus, even als de Cactussen in het algemeen, 
overeenkomstig met hare levenswijze en het klimaat, een dikken vleezigen 
stengel, die een grooten watervoorraad bevat, terwijl de anders verdam¬ 
pende bladoppervlakte tot een minimum teruggebracht is. ^ 
De dorengroepen zijn elk gezeten op een rond of langwerpig, grooter 
of kleiner (ook dit behoort tot de soortverschillen) al of niet met blijvend 
of later afvallend vilt bedekt veld, areola genoemd. 
Zelven zijn de dorens nu eens onaanzienlijk en betrekkelijk klein (b.v. 
een centimeter lang) andere malen langer en steviger, tot zes en acht 
centimeter toe. De plant is in het laatste geval door de talrijke elkander 
kruisende dorens geheel overdekt en sterk gewapend. 
Toch weten de kabrieten en ander vee, wanneer droogte en gemis van 
voeder hen naar alle verkrijgbare hulpmiddelen doen omzien, het sappig 
vleesch van den stengel te veroveren. Zij weten de plant los te maken, 
om te keeren, en vreten haar dan van onderen, waar de dorens kleiner ^ 
zijn en eindelijk geheel ontbreken, uit. 
In de dorens heeft men de voorname punten van onderscheid tusschen 
de verschillende soorten gezocht. 
Hieromtrent valt in de eerste plaats op te merken, dat bij een viertal 
soorten, waarvan drie in Brazilië (Af. pentacentrus Lem., Af. depressus 
Hook. M. violaceus Pf.) voorkomen en eene (Af. goniadacanthiis Lem.) 
van onbekende afkomst is, slechts éénerlei soort van dorens voorkomt, 
maar bij alle andere soorten tweederlei, die men, haar de plaatsing in 
elke groep, als rand- en middendorens onderscheidt. 
Nu kunnen weder deze tweeërlei dorens weinig of meer van elkander N 
in zwaarte of in lengte verschillen. Indien zij verschillen, kunnen de 
middendorens kleiner zijn, wat echter maar bij weinige soorten voorkomt; 
of wel zij kunnen de randdorens meer of minder, soms zeer sterk in 
grootte overtreffen. Eindelijk levert het getal van beide, en vooral van 
de middendorens, een punt van verschil op. 
De kleur is gewoonlijk rood of roodbruin, soms stroogeel maar dan 
meest met donkere punten, enkele malen meer paars, tot bijna zwart toe. 
Onder die soorten, welke maar één middendoorn bezitten, zijn een 
drietal soorten, ééne wederom uit Brazilië (Af Ellemeltii Miq.) en twee 
van onbekenden oorsprong (Af. Brongniartii Miq. en Af. hystrix Parm.) 
waarbij die middendoren aan de randdorens gelijk is of zelfs iets kleiner > 
dan deze. 
Een achttal andere soorten, waarvan twee uit Laguayra aan de kust 
van Venezuela (M. caesius Willd. en Af. amoenus Hffgg.), eene van 
