6ï 
Jamaica ( M . meonacanthus Lk. O.), een van St. Croix ( M ’. Miquelii Lehm.) 
en vier van St. Thomas ( M . dichro acanthus Miq., M. Wendlandi Miq., 
M. Schlumbergirtnus Lem. en M. atro-sanguineus H. B.) hebben den 
centralen doren langer, in de laatstgenoemde soort zelfs van 3 cM. en meer. 
4 Tot deze zelfde groep wordt ook een soort van Curaqao gerekend, 
M. spatangus H.B. Maar, mijns inziens, terecht onderstelt Labouret 
in zijn „Monographie des Cacteës”, dat bij de beschrijving van deze 
soort, die nooit weder ontmoet is, eene vergissing kan zijn ingeslopen. 
Ik kom daarop nader terug. 
Onder de soorten met twee (zelden één) middendorens behooren wederom 
twee (M. obtusipetalus Lem. en curvispinus H.B.) waarbij deze midden¬ 
dorens maar weinig krachtiger zijn dan de randdorens, tot het vasteland, 
de eerste tot Santa Fé in Columbië op 4000 m., de andere tot Mexico. 
Een derde soort, met duidelijk sterker paar middendorens (p. 35° f*g- T ) 
^ M. Monvilleanus Miq., is door Miquel naar een stuk van een dood 
voorwerp beschreven, welks afkomst onbekend was. (Miquel gist van 
het vasteland van Zuid-Amerika.) Ik vond ze, met een paar zich daarbij 
aansluitende vormen, terug op Aruba. 
Vervolgens komen de soorten met twee of meer middendorens. 
Ook bij deze zijn een paar soorten, waarbij deze dorens gelijk aan of 
iets kleiner dan de randdorens zijn, nl. M. communis DC. van St. Croix 
en andere West-Indische eilanden, (p. 350 fig. 2): M. havanensis Miq. 
van Cuba, en M. rubens Pf., waarvan alleen in het algemeen bekend is 
dat zij uit West-Indië afkomstig is. 
Omtrent de eerstgenoemde, M. communis, heerscht eemge verwarring. 
Het is de eerstbeschreven soort. Linnaeus bracht den meloencactus 
nog tot het geslacht Cactus , onder den naam van Cactus Melocactus, 
dus, zonder verdere onderscheiding, als ééne soort. 
De Candolle heeft (Revue de la familie des Cactées, Memoires du 
Musée d’histoire naturelle 17 P- 1 e. v. 1828), het geslacht Melocactus 
in zijn tegenwoordige opvatting vastgesteld. Hij had reeds vroeger eene 
afbeelding gegeven van hetgeen hij hier als Melocactus communis be¬ 
schrijft, en wel in de Plantes grasses II p. 112, onder den Linnaeaanschen 
naam Cactus Melocactus . Link en Otto, die (in de Verhandlungen des 
Vereins zur Beförderung des Gartenbaues in den Königl. Preussischen 
£ Staaten III 1827. p. 412) eene verhandeling over de geslachten Melocactus 
en Echinocactus , die echter daar nog niet geheel juist van elkander geschei¬ 
den werden, in het licht gaven, beschreven ook Melocactus communis met een 
eigen afbeelding, doch zonder die van De Condolle te citeeren. Wederkeerig 
