vermeldt De Candolle in 1828 wel de andere soorten, macracanthus en 
pyramidalis, door Salm-Dijck als Cactus macrocanthus en pyramidalis 
bekend gemaakt, en door Link en Otto tot Mdocactus teruggebracht, 
maar niet de door dezen schrijver gegeven afbeelding van M. communis , 
welke van de zijne verschilt. 
Alleen merkt hij op, dat onder den naam van M. communis vermoe¬ 
delijk verschillende soorten worden verward. 
Miquel, die in 1840 eene Monographie van het geslacht Mdocactus 
uitgaf (Acta Acad. Caes. Leop. Carol. Nat. Cur. Vol. XVIII. Suppl.), 
en volgende schrijvers, geven eene reeks van variëteiten bij M. communis 
op, echter met uitdrukking van twijfel, of daaronder niet afzonderlijke 
soorten schuilen. 
De zaak is deze, dat velen aanvankelijk alles reeds a priori als tot 
een zelfde soort, M. communis , behoorende beschouwden, en dus vormen, 
die in eenig opzicht van den beschreven type afweken, als variëteiten 
aan deze toevoegden. 
Het is, a posteriori, onmogelijk uit te maken, of deze als variëteiten 
beschreven vormen, in overeenstemming met de algemeene opvatting der 
soort in dit geslacht, al dan niet als variëteiten moeten worden beschouwd. 
Hare beschrijvingen zijn daarvoor veel te onvolledig. Het is zelfs niet 
met zekerheid te beslissen, of de door Link en Otto afgebeelde vorm, 
met den door De Candolle gepubliceerden, tot ééne soort moet worden 
gerekend. In elk geval stemt de vorm, dien wij op de eilanden boven 
den wind aantreffen, geheel overeen met de M. communis van De Can¬ 
dolle (behoudens de kleur der bloemen, die licht roze is in plaats van 
donker rood) maar niet met die van Otto en Pfeiffer 1 . c. 
Ik houd het er voor, dat men het best doet, met, even als men reeds 
eenige al te gebrekkig of onvolledig beschreven soorten aan de verge¬ 
telheid heeft prijs gegeven, zoo ook al die variëteiten van M. commu¬ 
nis, die toch niet met zekerheid kunnen worden terecht gebracht, voor- 
loopig buiten beschouwing te laten. 
Eindelijk hebben wij de laatste groep, waarbij de middendorens, twee 
of meer in getal, in het oogloopend krachtiger zijn dan de randdorens. 
Hiertoe wordt in het nieuwste overzicht der Cacteën (Rümpler, nieuwe 
uitgave van Försters Handbuch der Cacteënkunde 1885, p. 441) gerekend 
M. Lemairii Miq. van St. Domingo, ofschoon de schrijver, haar met 
M. crassispinus S., vermoedelijk van Brazilië, als synoniem stellende, 
den ondersten rand- en den ondersten middendoren beide als zeer dik 
en van bijna 2Y2 cm. lengte beschrijft. 
