6 4 
Deze soort daargelaten, waarvan Miquel zelf slechts een zeer korte 
voorloopige beschrijving geeft, zijn in deze groep te vermelden: 
M. macracanthus Salm, van Curaqao en St. Domingo, M. macra- 
canthoides Miq. van St. Thomas, M. Lehmanni Miq. van Curaqao, M. 
Salmianus O. Pf. van Curaqao, M. pyramidalis Salm Dijck van Curaqao y- 
en St. Thomas (p. 350 fig. 4), M. microcephalus Miq. van Curaqao, M. 
Zuccharinii Miq. van Curaqao, en M. xanthacanthus Miq. van St. 
Thomas. 
Men ziet dus, dat deze groep, die, wat de doren vorming betreft, de 
hoogste en meest ontwikkelde van het geslacht is, voor het meerendeel 
uit Curaqaosche soorten bestaat, en het is ook tot deze dat, met eene 
enkele uitzondering, al de door mij op Curaqao, Aruba en Bonaire 
gevonden vormen behooren. 
In deze groep kunnen wij eenige soorten zóó rangschikken, dat een 
voortdurend grooter verschil tusschen de rand- en middendorens wordt 
waargenomen. Eerst min of meer schuins opgericht en gelijkmatig naar 
alle zijden uitstralend, ziet men de randdorens in volgende soorten steeds 
fijner worden, meer plat tegen het lichaam aangedrukt, en de zijde* 
lingsche, dan de. langste, evenwijdig aan elkander tot over de naaste 
rib reikend, zoodat zij de geheele plant als met een sierlijk netwerk 
omspinnen. De middendorens worden hoe langer des te grooter en 
forscher, tot zes en meer centimeters toe. Ook in hun getal is eene op¬ 
klimming op te merken. Van twee, mediaan geplaatst, d. i. de een 
boven, de ander beneden, komt het op drie, hetzij in een zeer scheeven 
driehoek of een bijna rechte lijn geplaatst, of één beneden en een paar 
daarboven. Komt er een vierde bij, dan staat hij met de andere in een 
kruis, één boven, een beneden, en een paar in het midden (p. 350 fig. 4). 
In zeer enkele gevallen komt er een tweede dergelijk paar bij, zoodat 
er zes middendorens komen, en in dat geval soms nog een zevende, in 
het midden tusschen de beide genoemde paren; deze wordt dus cen¬ 
traal en de zes anderen staan er in een kring of langrond om heen. 
(P- 35 ° fig- 5 )* 
Eindelijk werd nog bij een nieuwen Melocactus, op Bonaire, waarvan 
een minder ontwikkelde variëteit ook op Cura^ao gevonden werd, een 
eigenaardig verschil tusschen de middendorens waargenomen. Een daar¬ 
van was namelijk zeer krachtig, de beide andere zwak, en naderende tot 4 ^ 
grootte en zwaarte der zijdorens. (p. 350 fig. 6). Het heeft dus bij den 
eersten aanblik eenigermate den schijn, alsof hier maar één, zeer lange 
middendoorn en verder slechts zijdorens aanwezig zijn. Misschien is, 
