in zijn binnenste niet plaats. Uitgenomen eenige vaatbundelstrengen, diè 
in de wortels uitloopen, is alles een vleezig en sappig parenchijm. Doode 
exemplaren, die hun water hebben verloren,. vallen als een slappe zak 
ineen. De stam is dus hoofdzakelijk een voorraadschuur van water, die 
bij gunstige gelegenheden, als het regent, wordt aangevuld, en in dien 
tusschentijd slechts zeer langzaam voor de ontwikkeling van het cepha- 
lium gebruikt wordt. 
Zeker niet minder dan andere vetplanten leveren deze planten een 
merkwaardig voorbeeld aan van voeging naar een dor, slechts door on¬ 
regelmatige regentijden afgewisseld klimaat. 
Wanneer het cephalium door de eene of andere oorzaak vernietigd 
wordt, hetzij door dieren of ook wel door den mensch — de negers ge¬ 
bruiken de wol daarvan als tonder — sterft de plant niet noodzakelijk, 
maar brengt vaak nieuwe zijtakken rondom den ouden top voort, die 
elk zeer spoedig tot cephaliumvorming overgaan. Op die takken staan 
de dorengroepen meer gedrongen boven elkander en zijn de rand 
dorens in elke groep meer zijwaarts uitgegroeid dan op den oorspronke- 
lijken stam. 
Men vindt niet zelden twee, drie of meer zoodanige nieuwe toppen in 
een kring bijeen; en zulks komt bij onderscheidene soorten voor. Op 
St. Eustatius zag ik een bizonder zwaar exemplaar van Melocactus communis , 
dat door niet minder dan twaalf zoodanige koppen gekroond was. 
Eene bizonderheid, die ook op dat eiland bij diezelfde soort werd 
waargenomen, was een platte kam vorming of fasciatie, welk verschijnsel 
wel bij soorten van Cereus maar niet bij Melocactus bekend was. Er 
was op dat oogenblik geen gelegenheid, het exemplaar mede te nemen, 
en later heb ik het ook niet kunnen krijgen, ofschoon ik een goede be- 
looning voor het halen en in goeden toestand overbrengen daarvan had 
uitgeloofd. Het was trouwens vrij ver, en langs een eenigzins moeilijk 
bergpad van onze woonplaats verwijderd. 
Ik vermeldde reeds, dat de bloemen op het cephalium nu eens min 
of meer buiten de wol uitsteken, dan eens met hare opening met de wol 
gelijk komen. 
Op de eilanden beneden den wind heb ik niet vele soorten in bloei 
gezien. Misschien was dit wel het gevolg van de bizondere droogte ge 
durende den tijd van ons verblijf aldaar. Wat ik echter bloeiend zag, 
deed mij vermoeden, dat, in geval de bloemen in een deel van het ce¬ 
phalium, waar de borstels niet boven de wol uitsteken, ontstaan, zij dan 
ook zelve slechts tot de oppervlakte van die wol reiken; en dat, waar 
