derhalven kilometer ver, en omstreeks even ver reikend in het binnen¬ 
land. Met zijn talrijke inhammen en bochten tusschen de glooiende 
heuvels van dë overzijde, het groen en de huizen der omringende tui¬ 
nen en plantages, zijn helderblauwe, op ondiepe plaatsen meer groene 
watervlakte, hier en daar door vlakke eilandjes afgewisseld, levert het een 
schilder achtig uitzicht. 
De klippenmassa, waarop wij ons bevinden, en die door de haven als 
het ware midden doorgebroken is, nadert aan weerskanten, achter de 
stad om, langzamerhand tot de zee. Aan onze overzijde zijn het de Gou- 
vernementsklip, tusschen Otrabanda en het Schottegat, verder op de 
Groene berg, en de Priesterberg, een der zoogenoemde Drie Gebroeders, 
die de vlakke kuststrook, in welker midden de stad gelegen is, begren¬ 
zen. Evenzoo bereiken de klippen oostelijk, een eindweegs achter Pie- 
termaai, de kust. In de verte steekt in die richting boven alles de 
Tafelberg uit, het hoogste punt van het geheele kustgebergte, aldaar in 
drie verdiepingen opgebouwd. 
Wij volgen nu in het algemeen de klippenstreek, zuid- en oostwaarts, 
nu eens afdalend naar de zijde van het Schottegat, dan eens in het 
meer begraasde binnendal aan de andere zijde, terwijl wij eindelijk bij 
Altena den zuidelijken rand der klippenreeks weer zeewaarts afdalen. 
Dit geschiedt langs een vrij steilen, maar overigens schoonen en breeden 
rijweg, die ons, achter het oostelijk uiteinde van het Waaigat om, weldra 
naar de. oostelijke buurt der stad langs den zeeoever, Pietermaai, en 
vervolgens naar de eigenlijke Willemstad terugvoert. 
Het spreekt van zelf, dat wij, de stad uitgaande, door eene nieuws¬ 
gierige menigte werden gevolgd. Deze was echter niet hinderlijk, inte¬ 
gendeel, als men het vroeg, behulpzaam. Ik trek een paar planten uit 
den grond en noem, vragenderwijs, den inlandschen naam. Men antwoord 
„si” of „no” en voegt er in ’t laatste geval den waren naam bij. Ook 
komen sommigen uit eigen beweging met planten aan dragen. Later, als 
wij verder gaan, keert men even stil en rustig terug, als men gekomen is. 
De plantengroei viel, na hetgeen wij van de thans op Curagao zelfs 
meer dan gewoonlijk heerschende droogte gehoord hadden, eerder mede 
dan tegen. Daarbij kwam natuurlijk de indruk van het nieuwe, dat 
aan eiken vorm, ook aan wat naderhand het meest gewone blijken zou, 
een zekere aantrekkelijkheid mededeelde. Sommige, alleen uit beschrij¬ 
ving of gedroogde takjes bekende planten, maar waarvan de voorstelling 
met de levende werkelijkheid blijkt overeen te stemmen, worden als oude 
bekenden begroet. Andere vertoonen zich als raadsels, die nog moeten 
