genomen heb ik zulks niet. Maar een andere vraag is, of de wortels, 
in den toestand, waarin wij ze zagen, namelijk als luchtwortels, eenig 
nut voor den boom kunnen hebben. En het eenige wat mij is voorge¬ 
komen mogelijk te zijn, is een verband tusschen hunne aanwezigheid en 
de behoefte v.an de Rhizophoren aan eenig zoet water. Eenigzins buiten 
de kroonen uitstekend, en met de uiteinden een weinig nedergebogen, 
zijn zij juist in gunstige positie, om, bij regen, een deel van het water 
op te vangen en op te zuigen, terwijl ook neerslag van de dauw zich 
naar de opzuigende uiteinden in droppels zal moeten verzamelen. 
Een al te sterk zoutgehalte is voor de Rhizophoren niet voordeelig. 
Het moet min of meer brak zijn. Pechuël Lösche, die daarop in zijn 
aangehaald werk opmerkzaam maakt, ontdekte vaak op plaatsen, waar 
Rhizophoren in het geheel onvermengde zeewater schenen te staan, een 
kleinen, eerst voor het oog verborgen zoetwatersprank. 
Wij vonden deze opmerking bevestigd in zooverre, dat, waar de Rhi¬ 
zophoren op de riffen vóór de kust voorkwamen, zij bij voorkeur of 
uitsluitend groeiden aan de binnenzijde, naar het rifwater toe, wat na¬ 
tuurlijk door zijn gedeeltelijke afsluiting het van de landzijde of door 
regen ontvangen zoetwater langer zal behouden dan de volle zee. Ook 
langs de kust, en b.v. langs de oevers van het Schottegat zagen wij de 
Rhizophoren bij voorkeur daar, waar men aan de dal vorming kon zien 
dat het zoetwater van het land moet afvloeiën, hetzij aan de oppervlakte 
of op zekere diepte onder den grond. 
Misschien staat ook met deze behoefte in verband de aanwezigheid van 
die rechtopstaande wortels, welke wij een paar malen, als een stoppelveld 
van meest twee decimeter hooge stokjes, (P. L. vergelijkt ze met de tanden 
van een eg) in groote menigte uit het slijk onder en om Rhizophoren zagen 
verrijzen. Daar het zoetwater, bij niet al te bewogen zee, daarop eeni- 
gen tijd blijft drijven, zouden die naar boven gerichte wortels eventueel 
van dienst kunnen zijn, om, door het opnemen van zoet- of brakwater 
uit die bovenste lagen, aan een overigens al te groot zoutgehalte te ge- 
moet te komen. 
Een zeer duidelijk voorbeeld, hoe planten zich het spaarzame zoetwa¬ 
ter weten te veroveren, zagen wij bij de grijze Mangle: Conocarfus ereU 
tus, ook een kustboom, die echter wat meer landwaarts in groeit dan 
de roode Mangle (.Rhizophora Manglê). Het was op Fontein, aan de 
Noordoostkust van Aruba. Daar bestaat een ingemetselde bron, waaruit 
een klein beekje voortkomt. Een eindweegs loopt dit beekje, smal als 
een goot, aan den voet van een vertikalen kalkwand, terwijl boven op 
