86 
staande bladen en tot bolvormige hoofdjes vereenigde nootvruchtjes; de 
tweede, behalve door zijn bloemen en vruchten, door de bij paren over¬ 
staande bladen, die aan den top van den bladsteel twee klieren dragen. 
Avicennia (3 in figuur hierboven) is een Verbenacée, met overstaande ■ \ 
lancetvormige bladen, die aan de achterzijde door dicht opeenstaande 
haakvormig vertakte stijve haartjes zilvergrijs zijn. Indien voor deze 
soort een afzonderlijke inlandsche naam moest worden bedacht, zou die 
van zilvermangle (Mangle plata) aanbeveling verdienen. Maar dezen 
naam werkelijk in te voeren moet ik aan de bewoners der kolonie over¬ 
laten. 
De eigenschap der Avicenniën, om aan de bovenvlakte der bladen 
zoutkristallen af te scheiden, heb ik niet kunnen constateeren. Ook de 
vruchten waren nog niet ontwikkeld. Overigens weet men dat ook bij 
dezen heester de zaden reeds in de vrucht ontkiemen, hoewel de kiem 
zich niet tot een zoo lang buiten de vrucht uithangend lichaam als bij tf 
Rhizophora ontwikkelt. Hetzelfde verschijnsel nam ik waar bij Lagun - 
caria racemosa , welker vruchten door de daarin eenigermate gekiemde 
zaden opengebarsten waren. 
Het is bekend, dat de Rhizophoren tot teeken kunnen dienen, of een 
bodem rijst dan wel daalt. Immers zij groeien in en aan het water, 
niet al te diep, en ook niet al te droog. Er zal dus, naarmate van de 
glooiing, een smallere of breedere strook zijn, op en vóór de kust, 
waarover zij zich kunnen uitbreiden, maar waarbinnen zij door hare y. 
levensvoorwaarden beperkt zijn. Daalt nu de geheele bodem, dan 
wordt op de eene grens der strook, die zij innemen, het water te diep, 
zij gaan daar te gronde, maar aan de landgrens kunnen er nieuwe bij¬ 
komen. Rijst de bodem, dan wordt deze aan de landgrens te droog, 
maar kunnen de planten zich uitbreiden aan de waterzijde. Men zal 
dus, als de geheele strook bezet is, afstervende exemplaren aan de zee¬ 
zijde, en nieuw aankomende aan de landzijde, of wel afstervende aan de 
landzijde en nieuwe aan de zeezijde moeten zien, naarmate den bodem 
daling of rijzing ondergaat. 
In zooverre nu de Rhizophoren aan de kusten van onze eilanden iets 
aanwijzen, is het eerder een rijzing dan een daling van den bodem; 
want aan de waterzijde zijn alles frissche exemplaren. Het afsterven aan' ^ 
de landzijde heb ik niet gezien, zoodat één der argumenten ontbreekt. 
Echter moet men in het oog houden, dat, afgezien nog van het gebruik 
van oudere stammen voor daksparren, deurkozijnen enz., het gebruik van 
