VIII 
fi: qua nimirum religione eamdern etiamjsumob- 
firmate retinent, vbicumque gentium degant. 
Poft reditum igitur Ifraelitarum fuere duo fcri- 
bendi genera diuerfa inter fe, in Samaria proprie 
di£la, quamfubditis fuis popularibus rex Affyrio¬ 
rum colendam dederat: non tamen extra eam re¬ 
gionem: nam in reliquis Terrae fanetae partibus 
Hebraea fcribendi forma fuit vna fere in vfu vfque 
ad Seleucidas. Fuere illa fcribendi genera duo, 
Aflyrium et Babylonium: nec fere aliud praeterea 
ex Aflyria potuit proficifci. Nam quod Rabbini 
aiunt, Hebraeum chara&erem,- qui nunc quoque 
in vfu eft, Aflyrium efle, non ita accipiendum eft, 
quafi ex Aflyriis profluxerit -; fed quod dici Afly- 
rius poflit, hoc eft, beatus, quippe quem Deus 
ipfe confecrarit, dum in fcribendis Decalogi tabulis 
eum dem adhibuit: quoniam quae vox beatum He¬ 
braice, eadem Aflyrium fignificat. Ita certe di- 
ftum iftud Maiemonides, aliique permulti acci¬ 
piunt. Quod vero Iudaeus alter prodidit in fuis 
fuper Mifchna commentariis, id eft multo verius 
certiufque: chara&erem fcilicet, quem Samariti¬ 
cum plerique vocant, reipfa Cuthaeum efle. He¬ 
braica enim nomina Cuthaei fuo, hoc eft, Aflyria 
chara&ere fcribere confueuerant, quo plane modo 
Graeci hodie Turcica nomina Graece fcribunt. 
In magnam certe gloriam cedebat fummo Sacer¬ 
doti et magno duci gentis Ifraeliticae, quod numi- 
fmata cuderentur honori fuo,i gentium duarum 
fcriptura, quae genti fuae fuiflent olim infenfifli- 
mae : haberetque fibi fuhie£tos ex vtraque ea gente 
colonos j nempe Babylonios, Cuthaeofque ex Afly"- 
ria. Hoc vero illud ipfum eft, noftra quidem fen- 
ten- 
