IX 
tentia, quod horumce duorum numifrnatum pofte- 
rius exhibet. Sic ille triumphum agebat de linguis 
duabus ex tribus'illis, quas hactenus fibi infeftifti- 
mas ludaei erant ; experti. Nam lingua tertia , lin¬ 
gua fiue gens"Graecorum fuit, vt in Commentariis 
nondum praelo editis ad c, XXVIII. Ecclefiaftici 
diximus. 
Haud aegre certe afientientur ii, qui aliquam 
numifmatum peritiam habent, ignotum huiufce 
nummi charafterem ei fuiife magiftratui familiarem, 
cuius eft iuflii percuffus: quemadmodum in aliis, qui 
Samaritici dicuntur , pars illa certiffime potior eft, 
in qua nomen eft Prindpis fcriptum. Hic vero 
magiftratus non fuifle Ifraelita videtur, hoc eft, non 
ex lacobi pofteris, aut religione Judaeus. Enim- 
vero eam ob caufam, fi recte quidem coniecimus, 
Sirneon Princeps dumtaxat fcripfit, non adiecit Ifrael, 
quae vox in ceteris perpetuo legitur, in quibus Si- 
meon Princeps eft; quoniam alterutro charactere 
fatis fuit Principem Ifrgel nuncupari. Fuit nimi¬ 
rum Simeoni obnoxius ille magiftratus, nec tamen 
iifdem addittus facris, aut ex eadem gente oriun¬ 
dus; quamuis erat fortaffis ex eorum numero gen¬ 
tilium , qui Hierofolymam adfcendebant vt adorarent 
in die fefio Pafchae, telte Ioh. XII. 20. Erat enim 
is magiftratus vnius e tribus oppidis Samariae, quae 
Demetrius Syriae rex Ionathae facerdoti Simonis 
fratri ac dece (Tori donauerat: vti narratur i.Macc. 
X-S 30 . et XI. 34. Itaque noluit is in ea numifmatis 
parte fcribere, Sirneon Princeps Ifrael: quum ipfe 
charatter aliam ab Ifraelitica gentem defignet, 
quamuis et iplam principatui Simonis obnbxiam: 
praefertim quum alterius partis epigraphe Principis 
* 5 gen- 
