- XXVII 
dacium expreffum, atque turpiffifnutrf aequo animo 
toleraturi. Ceterum fi quis Pantheo nimis addictus 
omnino eam animo imbiberit opinionem, qua frag- 
iftentum hoc-, quod de Plinio iub nomine Suetonii 
circumfertur , ex eius officina prodiifie noluit, vt 
fecum de eo diutius contendam non valde labora¬ 
vero, modo mihi viciffim ille concedat, quod ne¬ 
mo inficiari poteft, fragmenti auQrorem, quifquis 
fuerit, antiquum extitiffe, cum enim in recentio- 
rem fragmentum referendum non effe Vincentii 
Bellouacenfis ante annos, v.t diximus, plufquam 
trecentos icribentis firmiffimo teftimonio confiet, 
admonet nos ftylus ante Vincentium fexcentis, aut 
pluribus, ipfum ah antiquo fcriptore originem ha- 
buiffe. Nam, qui intra hos annos locutione fimili 
fit vius, feio neminem Latina'lingua a barbaris na? 
tionibus valde iam inquinata, et deformata aut bel¬ 
lis inteftinis maiores noftros mifere exercentibus, 
atque ab omni bonarum literarum fttidio lonrgiffi- 
meauertentibus. Sed an antiquus hic fcriptor Cor¬ 
nelius Tacitus eft? Hoc fibi hactenus fuiffe inaudi¬ 
tum: audire videor, qui'affirmet, nec ego aduer- 
for, etiam admitto tale quid neminem vmquarn for¬ 
te fuiffe fufpicatum, tamen ad id facientes conie- 
,£turae non defunt, quarum mihi auctor Plinius Ju¬ 
nior eft libro epiftolarum fuarum fexto, in epiftola 
ad Tacitum, cuius initium eft: Petis ^ vt tibi auun- 
tuli mei exitum fer ibam: quo verius tradere pofteris pof 
fu. Ex qua apparet de vita Plinii fenioris, et exi¬ 
tu feripturum effe leniori vitro Tacitum pollicitum 
effe, quod et praeftitiffe verifimile eft. Sed la- 
tuiffe Suetonio adferiptum nonnulla conieftura fieri 
poteft ex narratione exitus, quae cum epiftola Pli¬ 
nii eollata facile credatur ex ea deferipta. Quod 
Mffenenfi enim elaffi Plinius praeeffefc, vt habet 
frag- 
