XXIX 
gnauit fertioris Plinii vitam literis mandare potuiffe, 
qui fe praefertim vitro, vt diximus, de vita patris, 
et auunculi fcripturum e Ile Plinio amicitia coniun- 
ftiffimo pollicitus effet. Sed vero vbi Tacitum hu¬ 
ius fragmenti au&orem quispiam effe negauerit a 
ratiorie, vel fimilitudine veri, opinione mea non 
fuerit alienum; prorfus ex Titinio Capitone, quem 
de Viris illuftribus fcripfiffe Plinius lunior ad Mi- 
nutianum auftor eft, hoc manaffe: iic enim ait li¬ 
bro Epift, VIII. Scribit exitui Ilhiflrium Virorum in 
iis quorundam mihi carijjimorumVideor ergo jungi 
pio munere , quorumque exequias celebrare non licuit , 
horum quaji funebribus laudationibus jeris quidem, fed 
tanto magis veris interejfe. Vt in pauca conferam, 
rton dubito, fi fragmenti aU&or non eft Suetonius, 
ab aliquo tamen effe profefium antiquo fcriptore, 
de quo an fuerit Tacitus, vel Titinius Capito , ni¬ 
hil temere ftatuo, veftrum Patres efto iudicium, mi¬ 
hi fatis eft nonnullas conie£turas vobis indicaffe. 
Quod mea intereft, hoc perfequar, efle me prope 
iam certum, non dicam vos Patres, fed hofce le- 
ftiflimosadolefcentes, et in caufa hac noftra magnae 
auSloritatis effe hoc fragmentum intelligere, et agno- 
fcere quanta cum ratione i aut potius quam cum 
nulla, vel imprefforis infcitiam Pantheus accufaue- 
rit, aut emendatoris malitiam damnauerit, quos ab 
omni, non fa£lo modo, Verum etiam fufpicione du¬ 
biae fidei, et initae pro nobis aduerfus Veronen- 
fes confpirationis. Cum hoc longe abfuiffe demon- 
ftrat, patria ambos effe Taruifinos, quibus nulla 
cumNouoeomenfibus meis confuetudo effet, neceffi- 
tudo nulla, aut coniun£Ho, omnino inter quos, et 
Nouocomenfes commune intercederet nihil; tum 
illud maxime liberat, quod Vincentio Bellouacenfi 
annis ante_ antiquam Pliniidmpreffionem prope du- , 
centis 
