tre Vefpafiano Ira aduerfus Domitianum ificenfo, 
precibus, auctore Tacito, obnixe contendit, ne 
grauius quicquam in fratrem ftatuemt, fed omnino 
placabili illi fe praeftito ac miti, filios quemadmo¬ 
dum inter fe conuenirent, ac perpetuam concor¬ 
diam obferuarent, exemplo fuo admonitos inftitue- 
re vellet; quique fui erga Domitianum amoris eam 
fignificationem praebuit, qua maiorem a patre filius 
obfeqiientiffimus exfpettare non potuiffet, vt cer¬ 
tior infidiarum fibi foli iam imperante ab eo inten¬ 
tatarum fattqs, cum perdere poflet nOn folum no¬ 
luerit, fed lachrymis etiam, ac precibus non femei 
obfecrauerit, malo erga fe animo effer, vt tandem 
delineret, ac mutuo in amore, Suetonio, et Eu¬ 
tropio teftibus, refponderet. Quod eumdem vero 
Domitianum inter illuftres poetas antiquorum non¬ 
nulli retulerint, quid attinet dicere? An quantum 
doctrinae quisque fuerit confecutus, tantumdem 
ab altero detractum iri neceffe eft, nec plures pof- 
funt eadem excellere eruditione? An quia Demofthe- 
nes orator maximus habitus eft, Ciceronis eloquen¬ 
tiae principis laudibus obfcuritatem attulit, ac no¬ 
men depreffit? Aut cum toties fumma cum gloria 
Magnus Pompeius de hofte victoriam reportabit, ac 
fplendide triumphauit, Gaefariad gloriam militarem, 
ac res maximas gerendas triumphosque promeren¬ 
dos iter praeclufit? Fuerit igitur per me poeta licet 
cum primis celebrandus Domitianus, nolo Titum 
idcirco in arte poetica non plurimum excelluiffe, 
In quem a Plinio laudes ille congeftae fuerint, La¬ 
tinae Graecqeque linguae , vtar Suetonii verbis in Titi 
vita, vel in orando , vel in fingendis poematibus prom- 
tum , et facilem ad extemporalitatem vfque; ime, vt 
ait Eutropius libro Romanarum Hift. VII. facundif- 
finum, qui cauj'as Latine egerit ^ pommtaque; ac tra¬ 
gos- 
