2 
nibus congeneribus, abunde differt, calyce 5-phyllo, corolla infundibulari saepiris ventri- 
cos& 2-labiath, antheris nudis 2-locularibus : loculis parallelis, disci absentii, stigmate 
2-lamellato. Species plures, inter se quam maxime congruentes, et quandoque cha¬ 
racteribus nimis forte tenuibus distinctas, colligit; affines non magis habitu quam patrii. 
Excipias, tamen, species ex insulis e regione orae Africae occidentali, caeteris, corollae laci¬ 
nia superiore labio aequali, et in eo, aestivatione incumbente, discrepantes; multo habitu. 
Ergo hae forte pro genere distincto habeantur, quod nomine Isoplexis, ob aequales 
corollae lacinias, designetur. 
Ad margines viarum vel in fruticetis per regiones Europae temperatae crescunt, et Asiae; 
raro in montosis; duae Maderh, et insulis Canariensibus spontaneae, nullae in continente 
Africae detectae sunt. Ex Europaeis plurimae Germaniam Galliamque incolunt, et si¬ 
miles gradus latitudinis; unica tantum Britanniam, Daniam, etSueciam, quae altilis quam 
lat. 62° sponte crescere recusat; sex Hispaniam et Lusitaniam; tres Graeciam; nullae in¬ 
sulas maris Mediterranei; ergb ultimus limes Europaeus est lat. 37°. Nullae ultra Ca- 
narienses in lat. 28° inveniuntur. Asiaticis idem parallelus tribuitur; tres tantiim in e& 
parte mundi reperiuntur, quarum unica Sibiriae propria; alterae Europaeae in regionibus 
Caucasi et Persiae spontaneae. 
Primus de Digitalibus plane disserens, ut jampridem dixi, fuit Fuchsius; hunc Co¬ 
lumna, Lobelius, Bauhini, caeterique secuti sunt. Linnaei aevo undecim species innotuere, 
quarum in ed. secundh Specierum Plantarum sex phrasibus specificis indicantur. Mo*x 
numerus usque ad octo augetur, additis D. minore , et ambigua Murrayi horto Goettin- 
gense excerpth. In Supplemento Linnaei filii D. sceptrum describitur, tum nuper in 
Madera b. Massono detecta. Paucos intra annos Rothius in Catalectis Botanicis D.pur¬ 
purascentem descripsit; et eodem opere D. Wintetli , aliquantisper antea ab Ehrharto 
in 93dtt'age sui fasciculo 7mo, sub nomine D. lanatae , stabilitam. Ille etiam D. fucatam , 
meram (ut mea fert opinio) D. hybridas varietatem, quae ipsa D. luteae referri debet. La- 
marckius sub eodem tempore D. orientalem Tournefortii elegit: postea Waldsteinius et 
Kitaibelius D. Icevigatam Hungariae; D. leucophceam Sibthorpii ejus editor in Prodromo 
Florae Graecae. Ita, lentis gradibus, numerus specierum per 260 annos ad 17 increvit. 
Haud sane locutus sum de D. erubescente Ait. Hort. Kew. ed. 2, e&dem ac D. purpu¬ 
rascens Rothii; nec de D. micranthd Elmigeri luteae referenda; nec D. fuscescente W. 
et K. ochroleucce. Delineatae et distinctae sunt a Bauero et a me species 23, quarum 
D. si birica, fulva, aurea, viridijlora, rigida, lutescens, et tubijlora prorsus novae. Praeter 
haec una adhuc restat, aParkinsonio in Paradisi p. 382 sub nomine D. albae alterae s. mi¬ 
noris descripta, de quh nihil certi invenio. Loureiri Digitales Cochinchinenses plane 
genere omnino sunt alienae. 
Monstra quaedam sunt in Digitalibus, seu formae praeternaturales partium fructifica¬ 
tionis, de quibus non tacere oportet, a me ipso visa aliisve. Monstris, enim, nihil est quod 
veram partium indolem et officium planius ostendit, imo demonstrat. Flores abortientes, 
quibus corolla et stamina abbreviata intra calycem, semper clausum, includuntur, styli 
