15 
þær á haustin. Bezt er þó að baða sauðfé, þegar hlýtt er orðið í veðri, 
seint í júní eða snemma í júlí, rétt eftir að féð hefir verið rúið. 
Fjárböðun að vetrarlagi hefir miklu minni áhrif, því að þá er ullin 
orðin mikil og fita í henni, og er þá erfitt fyrir baðlyfið að komast inn 
að skinninu, en þar hafazt sníkjudýrin við. Þegar sauðkindur, sem þjáð- 
ar eru af sníkjudýrum, eru látnar margar í sama hús að haustlagi, þá er 
það oft, að sníkjudýr setjast að í fóðurílátum, jötum eða á húsveggjunum, 
svo að jafnvel þótt vetrarböðun sé góð, er mjög hætt við því, að féð sýkist 
aftur, þegar það er á húsi. Með því að baða féð seint á vorin eða snemma 
sumars, er þessari hættu að mjög verulegu leyti bægt í burtu; þá þarf og 
minna baðlyf að nota og hægra fyrir lyfið að komast inn að skinni. Þá 
er líka minni hætta á því, að kindurnar kvefist af kulda upp úr böðun- 
inni. 
Ef það tekst að útrýma útvortis og innvortis sníklum, og fylgt er regl- 
unum um að hafa fóðrið og vatnið hreint og hýbýli og lífsskilyrði heilsu- 
samleg, þá ætti sauðféð að vera heilsugott og þroskast fljótt. 
Dýralœknar hersins koma í heimsókn að Reykjum, jörð nálægt Álafossi, og er Hannes 
Jónsson dýralœknir (nú dáinn) í för meö þeim. Ásgeir Bjarnason heldur í eina af 
kindum sínum, sem veriÖ er aö skoöa, til þess aÖ komast aÖ raun um, hver sé orsök 
sjúkdóms þess, er hanv bjáir. 
