— 292 — 
der um ikkje noko reir-fund ligg fyre. (Jfr. »Naturen« 1917, 
pg. 171 o. flg., og pg. 320). 
Paa Sørlandet er han funnen 3 gonger i Vennesla av 
Røskeland, som meiner at han ogso hev ruga der i bygdi. 
(Jfr. »Naturen« 1914, pg. 336). Og desutan skriv hr. kunst- 
maalar H. G. M o e i eit privat-brev til Lie-Pettersen at han 
fann denne fuglen i Remmendalen attmed Fredrikshald i 1913 
og aari 1915—16—17. 
Til Larvik kjem denne vesle syngjaren vanleg i siste vika 
av mai. 
Det var Lie-Pettersen som sette meg paa faret etter den 
grøne lauvsyngjaren, med di han i eit brev heldt fram at det 
skulde undra honom um ikkje denne fuglen ogso vitja dei 
indre luter av Bergensfylki, og den 27de mai ifjor var eg so 
heppen aa finna Phylloscopus sibilator nede i Prestegards- 
moen ved Vossevangen. 
Skogen er her nokso uthoggen og heller glisen. Millom 
dei store furone veks ein deil smaa bjørk, og her og der er 
skogen heilt open. 
Fuglen fann eg paa den maaten at eg høyrde han lokka, 
og trudde det var ei gran-tita (Parus ater), men der var noko 
so sorgsamt ved ljoden at eg for aa verta heilt sikker gjekk 
nærare og fann ikkje ei tita, men ein lauvsyngjar som heldt 
sig i ei bjørk og gong paa gong tok upp att den høge klaare 
fløytande ljoden: tjuuiy—tjuuiy_, som um kvelden naar 
alt var stilt, kunde høyrast ein 150 m. burte. 
Straks etter fauk fuglen upp i ei stor fura, og let den 
sermerkte songen sin høyra, og daa var eg med ein gong yver- 
tydd um kva slag fugl det var. 
Seinare fekk eg ofte høye til aa staa berre eit par meter 
fraa den grøne lauvsyngjaren medan han song. Han bøygde 
daa hovudet med den uppblaasne strupen attyver, soleis at 
naar den siste tonen kom, peika nebben beint upp i lufti. 
Heile fuglen dirra og skalv, serleg vengjone og sterten, som 
um det valda han mykje stræv aa syngja. (Englendaren mr. 
Sweet segjer at fuglen fær fram den klirrande ljoden i 
slutten av songen sin ved ei skjelving (»quivering«) med ven¬ 
gjone. — Eg saag ikkje anna enn at det var songen som 
