— 294 — 
fuglen hadde sete paa, strekte seg ut yver tuva der 
reiret laag. 
Vit ja eg staden, heldt fuglane seg alltid eit lite stykke 
undan, og naar dei var rædde, var lokketonane deira høgare 
og kvassare. 
Sidan frametter var eg ofte burte ved reiret. Den 25de 
juni saag ungane ut til aa vera heilt fjørklædde, og daa eg 
kom til staden den 28de, var reiret tomt. — Eg høyrde han¬ 
nen lokka, men ungane var det uraad aa finna, avdi dei 
vaksne bruka lange umvegar for aa koma til deim. I 4 timar 
leita eg til faanyttes, og det var liksom hannen freista aa lura 
meg med aa syngja, for var eg nær ved, song han alt i eitt, 
men gjekk eg noko undan, song han mest ikkje. Ho-fuglen 
slo med vengjone som ein flugesnappar naar ho hoppa ikring 
med eit eller anna insekt i nebben. Endaa kl. 9 14 song 
hannen. 
Den siste gong eg saag fuglane var den 29de juni, daa eg 
skaut hannen og sende han til Bergens museum. I tidi fraa 
29de juni til 20de august var eg burtreist. Daa eg kom heim 
att 28de august, saag eg ikkje noko til den grøne lauvsyn- 
gjaren og heller ikkje seinare. 
Tilslutt skal eg med eit par ord fortelja korleis reiret 
er bygt. Det hev kuleskap og er noko høgare enn det er 
breidt. Høgdi er umlag 12.5 cm. Inngangsholet mæler 5 cm. 
i tverrmaal. Innvendig er tverrmaalet ein 6.5 cm. Reiret er 
bygt berre av straa, og i taket er inn vove eit par bjørkeblad. 
Det er utfora einast med fine straa, fjør og haar er i det heile 
ikkje nytta. 
Eggi aat den grøne lauvsyngjaren er vanleg 6—7 i talet, 
dei er umlag 16 X 14 mm. store, av farge er dei kvite med 
brunsvarte flekkjer. 
