46 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
is, terwijl de dekschilden volkomen zwart zijn. Dat hier 
de dekschilden eerder bijgekleurd zijn dan het halsschild, 
is dus in strijd met de stelling: dat de dekschilden altijd de 
het laatst bijkleurende organen zijn (zie Entom. Bericht. 
No. 102, blz. 72). Waarschijnlijker is dus, dat wij hier 
met een atavistisch kleur-overblijfsel te doen hebben. Bij 
Maarn werd door den heer VAN ELDIK ook een dwerg- 
mannetje, van slechts 12 1 / 2 mm. gevangen, en welwillend 
voor mijne collectie bestemd. 
1946. Melolontha vulgaris F. De a. scapularis WESTH. 
werd door Dr. Mac. OlLLAVRY bij Winterswijk, Juni, ge¬ 
vangen en welwillend voor mijne collectie bestemd. 
2042. Corymbites (Sdatosomus) aeneus L. Bij Epen 
(Limb.), Mei, werd een sterk blinkend zwart exemplaar met 
zwarte pooten gevangen. Op kop en halsschild is nog een 
zeer geringe groenachtige, op de dekschilden een uiterst ge¬ 
ringe bronsachtige schijn voorhanden. Ik noem deze naar 
den vinder, den Heer G. VAN Roon, Vanrooni NOV. AB. Het 
exemplaar werd met dank voor mijne collectie bestemd. 
Den Haag. ED. EVERTS. 
Badende Insecten. 
De wandelende tak, Carausius morosus, is een insect, 
dat niet erg beweeglijk en levenslustig is. Gewoonlijk 
zitten de dieren, zelfs de zeer jeugdige exemplaren, overdag 
stil, rustend op de achterste twee paren pooten, met de twee 
voorpooten recht uitgestrekt langs de antennen. Van tijd 
tot tijd maken zij eene schommelende beweging. 
Onlangs nu besproeide ik de verblijfplaats dezer wan¬ 
delende takken op mijn kamer met een weinig water, 
ten einde den insecten gelegenheid tot drinken te geven en 
tevens de gevangenis-atmospheer vochtig te houden. Tot 
mijne verbazing zag ik een aantal jeugdige wandelende 
takjes zich spoeden naar de waterdruppels, die op de klimop¬ 
bladeren bleven liggen en zij begonnen zich in den druppel 
te wentelen en graaiden met hunne dunne lange pooten 
rondom zich. Nu eens lagen de dieren op hunne zijde, 
dan weer op den rug. Het was vermakelijk, deze apathische 
