56 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
we onderweg tot het innemen van water, om dan weer 
door te hollen tot we den volgenden morgen de stad 
Mendoza naderen, de grens van Argentinië, aan den voet 
van de Cordilleras. Het was prachtig warm weer en toen 
ik het om half 7 waagde mijn hoofd buiten de coupé te 
steken, zag ik iets, dat ik wel nooit meer in mijn leven zal 
zien, n.l. het alpengloeien der Cordilleras, met op de 
hoogste toppen de sneeuw schitterend door de zon belicht. 
In Zwitserland heb ik dat eenmaal op zijn mooist gezien, 
naar men mij aldaar toen verzekerde, maar ik vond dit veel 
mooier. Het geheele schouwspel duurde ongeveer een 
kwartier. In Mendoza stappen we uit en, na vlug een kop 
koffie met wat brood te hebben genomen, nemen we plaats 
in den Chileenschen bergtrein, die ons over de Cordilleras 
zal brengen. In tegenstelling met den Argentijnschen trein, 
zijn deze wagens veel smaller en niet zoo geriefelijk inge¬ 
richt, terwijl de zindelijkheid wel wat te wenschen overlaat 
Ook de consumptie is er niet zoo goed; het eenige gemak 
echter, dat men heeft, is dat de Chileensche douane in den 
trein meegaat en onderweg de handkoffers naziet. Reizigers 
met groote bagage kunnen niet in één dag doorreizen, 
doch zijn verplicht in het dorp Los Andes aan de overkant 
van het gebergte te overnachten, om den volgenden dag 
hun koffers te doen visiteeren. Het verdient dus ook hier 
aanbeveling, wil men snel reizen, geen groote bagage mee 
te sjouwen en liever 2 of 3 handkoffers, zooals de meeste 
reizigers daar trouwens doen. 
Om half 8 vertrekken we van Mendoza en beginnen 
dadelijk te klimmen. Had ik gedacht dat de Cordilleras 
van dezen kant begroeid zouden zijn, zoo had ik mij daarin 
deerlijk vergist ; boomen ziet men niet, slechts enkele ar¬ 
moedige struiken, waartusschen op de weinige gele bloemen 
Danais Plexippus L. vliegt, plus wat G?//as-soorten. Aan¬ 
grijpend zijn de enorme rotsmassa’s door hun wildheid en 
grootheid, waartusschen vele bruisende stroomen, die 
wij in de diepte van uit onze coupé kunnen gadeslaan. 
Soms is ’t angstig als men die vele afgronden en ravijnen 
passeert. Na minstens wel 40 of 50 tunnels te zijn door¬ 
gereden bereiken we ongeveer om 4 uur het hoogste punt, 
