ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
115 
dat dit genus tamelijk heterogene soorten bevatte. Nagaande, 
welke soort de type van dat genus is, vond ik al ras, dat 
in bovengenoemde familie groote verwarring heerscht. 
Ik plaatste daarop de beide Sumatraansche soorten onder 
de noodige reserve in genoemd genus. Den naam van 
dat genus plaatste ik tusschen haakjes (zie l.c. p. 100 en 101) 
en begon een grondig onderzoek van de typen der diverse 
genera. Ziehier de resultaten. 
Familie Raphignathidae KRAMER 1877. Hiertoe be- 
hooren de genera Raphignathus DUGÈS 1834, Stigmaeus 
Koch, 1836, Caligonus KOCH 1836, Eupalopsis Canestrini 
& Fanzaqo 1877 en andere, waarover later. Over de 
appreciatie dezer genera heerscht groote verwarring. 
Genus Raphignatus DUOÈS 1834, in Ann. Sei. Nat. 
ser. 2, V. 1, p. 14, 15, 22; v. 2, p. 55 type Raphignathus 
ruberrimus DUG. 1834. DUGÈS spelt op p. 15 1.5: Raphi- 
gnatus (zonder h), maar op p. 14 „ Raphignathe ” en op 
p. 15,1.11, en verder overal Raphignathus. Wij moeten 
dus Raphignatus voor eene druk- of correctiefout aanzien, 
en Raphignathus schrijven. Synonymen zijn dus Raphignatus 
DUG. 1834, Raphygnathus Gerv. 1844. DUGÈS karakteriseert 
het genus als volgt: 
Palpi vix unguiculati; pro mandibulis aciculae 
binae, breves, bulbo carneo insertae, in labio lato recon- 
ditae; corpus integrum; coxae contiguae; pedes gressorii 
(id est vix ad extremum attenuati), antici longiores; ultimo 
articulo omnium longissimo. Larvae hexapodae, adulto 
simillimae. (De spatieering is van mij). 
In de Ann. Sei. Nat. s 2, v. 2, p. 55 is weer sprake 
van het genus Raphignathus en weer herhaalt hij de volgende 
kenmerken ; „leurs tarses ressemblaient à ceux des Tétranyques, 
dont ils diffèrent du reste par la longueur du sixième article 
et par la brièveté du troisième, et plus encore par la longueur 
des palpes et par l’insertion des hanches non distantes 
et disposées en fer à cheval continu, en y 
comprenant l’insertion de la lèvre”. (De spati¬ 
eering is van mij). 
Ofschoon Kramer (Arch. Naturg. v. 45, p. 142, 1879) 
beweert, dat de beschrijving en figuren van DUGÈS zóó 
